دُرّ مکنون — Page 166
199 چونکه زندگی تلخ است بے یار شرط عقل است جستجوئے یار آفرین خدابران جانے کہ فدا شد براہ جانا نے ہر کہ بر دلبرے نظر دارد شورش عشق او بر دارد۔ گر شاید بدوست که بردن شرط عشق است در طلاب بردن ہر کراہیم کرا بیم جان و تن باشد در ره عشق لافنان باشد ہ کار از برائے او بکنند با امید رضائی او بکنند هر زمان شربت الم بکشند تلخ بینند لیک دهم کشند ریش و نیش از کسی نمیگویند وز کسے مرہمے نے جویند بگذرانند روز در یادش شب بدرد فراق و بیدادش ہر کیا اور و عشق می آید صبر و ہوش و قرار بر باید شب بنفس خبیث آویزند با مداوان بگریه می خیزند ر شب بخواب اندرس همی جوید دست دلبر بدید با به نهند و ز سر صدق سر با یه بند شب بخواب اندرش همی خونید با مدادان بکوئی او پویند هر زمان در تصویر خد و خال مست از جرعہ ہائے حسن و جمال خدوم منزل یار خویش کرده بدل و ز خلائق رمیده صد منزل سوز عشق روز و شب جان کا ہر از الم نیست آگاہ کے زور و غنم