دُرّ مکنون — Page 149
۱۴۹ این شراب کہاں روئے نگار یا دمے آید از درستی کار ہر کہ ان فاقہ مانتے دارد جز غم نان غمے نمے دارد خالق خلق است خرم نوشاد هر که از او است زار گریان را تا نه ریزند بر سپید سیاه نتوان شد زیچ حرف آگاه عشق الهی ۔ نماید بشم عاشق زار هشت جنت چو بوسه بر لب بار چون نه بینی چشم نیک مرا چشم بد دور اینچه ناز و ادا از مہم او بسوئے یار بود که از ان بہزار با اور ربوو تو بفکر ملاک من شب روز تکالیف ہجر خود جان سوزه من اگر اختیار داشتمی عمر خود هم بتو گذاشتمی دادی عمر خود ترا برضا تا فزونت شو د حیات بقا گر بگویم ز شعلہ ہائے درون دود خیرت ز تربت مجنون عشق روئے نگار خونم سوخت ظاہر و باطن و درونم روست دل برفت است و جان بریم سود بست و آن هم مسافر دو روز یار دلبر کہ روئے خود فروخت جان فدائش اگر میان چه جان باخشوت دل که جویایی دانش و داد است مردم اندر فغان و فرمانده است نصیحت ہو