دُرّ مکنون — Page 112
** چون زبان رنگ صدق میاید بر سخن باش نور می تا بد چون شود دل اسیر رنج و عناد کار مردان صبوری است دوعا را بندگی را صبوری است نشان از ره صبر گر دعا بکنی کام یابی و دل صفا بکنی عجلت اندر دعا زیان دارد بر دل و دین تو بلا آرد خنگ آندم که با فضا سازیم به سر کوئے یا اسیر بازیم ره دشوار عشق بوردیم خون بریزیم د شیریخ رو گردیم دلبرا از دره کرم باز آ شهره شد در غم تو فرح ما منکه از هر دو عالم آزادم دل و جان را همه تو دادم از تو بسیار لان بازوهام قدم اندر گزان بازده از ام آنکه درنے سے بجان او افتاد دیگر از عیش با یار د یاد خواب را دور کن زدیده خویش که ترا نگار گل است به پیش ہر دے یا داد بکن از دل تا توانی دمے مشوف منسل نعت پنیر اصلی اللہ علی وسیم از تو صد تشنه اسے امام انام شربت عذب ریختند بکام اے بسا دل که گرده سیراب فضل تو این بس است اسرد که چو تو نیست بادی دیگر که تو کشور دین بنام تو میشود قفل ها را شکست با تو دو All