سراجِ منیر — Page 99
روحانی خزائن جلد ۱۲ 1+1 سراج منیر از نگا ہے این گدا را شاه کرد قصہ ہائے راه ما کوتاه کرد راه خود بر من کشود آن داستان دانمش ز انسان که گل را باغبان هر که در عهدم ز من ماند جدا میگند بر نفس خود جور و جفا نور داستان شد سینه ام شد ز دستے صیقل آئینه ام شد پیکر یارِ ازل کار من شد کار دلدار ازل بسکه جانم شد نهان در یارِ من ہوئے یار آمد ازین گلزار من از گریبانم برآمد دلبری احمد آخر زمان نام طالب راه خدا ہر نور حق داریم زیر چادرے است آخرین جامے ہمین جامِ من است را مژده باد کش خدا بنمود این وقت مراد هر که را یاری نهان شد از نظر از خبر دارے ہمین پرسد خبر کہ جویانِ نگاری می بود کے بیک جایش قراری می بود مے دود ہر سو ہے دیوانہ وار تا مگر آید نظر آن روئے یار ہر کہ عشق دلبری در جان اوست دل ز دستش اوفتد از هجر دوست عاشقان را صبر و آرامی کجا توبه از روئے دل آرام کجا کرا عشق رخ یارے بود روز و شب با آن رخش کاری بود وقتش گر اتفاقی اوفتد در تن و جانش فراقے اوفتد یک زمانے زندگی بے روئے یار می کند بر وے پریشان روزگار باز چون بیند جمال و روئے او مے دود چوں بے حواسے سوئے او مے زند در دامنش دست از جنون کز فراقت شد دلم اے یار خون گل بجوید جائے این چنیں صدق ار بود اندر دلے گر تو افتی با دو صد درد و نفیر تافتن چون بلبلے کس ہمی خیزد که گردد دستگیر رو از خور تابان که من خود بر آرم روشنی از خویشتن این همین آثار ناکامی بود بیخ شقوت نخوت عالمی را کور کردست این خیال سرنگون انگند ور و خامی بود چاه ضلال سوئے آبے تشنه را باید شتافت هر که جست از صدق دل آخر بیافت