سراجِ منیر — Page 98
روحانی خزائن جلد ۱۲ از سخن ہا کے شود این کار و بار عالم بہتے دارد سراج منیر صدق مے باید که تا آید نگار کند شام براه بت گر بعلم خشک کار دین بدے نیخ راز دار دین بُد دارد بباطن با نظر ہان مشو نازان تو با فخر دگر هست آن عالی جنابے بس بلند زندگی در مردن بجز 6 بکاست وصلش شوربا فکند باید ہر کہ اُفتادست او آخر بخاست تا نه کار درد کس تا جان رسد کے فغانش تا در جانان رسد چیست وصل از نفس خود کشتن جدا که ترک خود کند یا بد خدا لیک ترک نفس کے آسان بود مردن و از خود شدن یکسان بود ہر تا کور باید ذرة امکان تا نه آن بادے وزد بر جان ما کے درین گرد و غبارے ساختہ می توان دید آن رخ آراسته نه قربان خدائے خود شویم تا نه محو آشنائے خود شویم تا نہ باشیم از وجود خود برون تا نه گردد پُر ز مهرش اندرون تا نه برما مرگ آید صد ہزار کے حیات تازه بینیم از نگار مرغ این ره را پریدن مشکل است و تا نہ ریزد ہر پر بدنصیبے آنکه وقتش شد بیاد یار آزرده دل اغیار شاد از خردمندان مرا انکار نیست لیکن این ره راه وصل یار نیست جلوه نه نماید نگار بے چگون بالے کہ ہست تا نه باشد عشق و سوداء و جنون چون نهان است آن عزیزے محترم ہر کسے را ہے گزیند لا جرم آن رہے کو عاقلان بگزیده اند از تکلف روئے حق پوشیده اند پردہ ہا پر پردہ ہا افراخته مطلبی نزدیک دور انداخته ما که با دیدار او رو تافتیم از ره عشق و فنایش یافتیم ترک خود کردیم بهر آن خدا از فنائے اندرین ره دردِ سر بسیار نیست گرنه او خواندے مرا از فضل و جود پدید آمد بقا جان بخواهد دادنش دشوار نیست صد فضولی کردم بیسود بود