روئداد جلسۂ دعا — Page 629
۳۷ روحانی خزائن جلد ۱۵ ۶۲۹ قصیدہ مولوی عبداللہ صاحب کشمیری رونداد جلسه دعا حمد بیحد مر جناب حضرت پروردگار آنکه در ہر مظہرے شدحسن رویش آشکار بر مظاهر از صفات خویشتن پر تو فگند بہر تکمیل وجود ما بروئے روزگار در وجود و در بقاهم در قیام زندگی حسب حاجت داد ما را جمله سامان بیشمار ہر چہ می بایست مارا بہر جسم و نیز جاں خود مہیا کرد از رحمت پئے ما کردگار آفتاب و ماہ پرویں ایں زمین و آسماں خورد و پوش دل پسند و میو ہائے خوشگوار اس ہوائے خوش کہ ہر دم می وزد از لطف او ایں ہمہ گلزار ولالہ آب ہائے آبشار ایں ہمہ از رحمت و از لطف ذات کبریا بے عنایاتش زمانه میشود تاریک و تار در حقیقت ہر ثنائے ذاتِ حق را می سزد آنکه خوبیہائے لطفش ہست بحر بے کنار از سرفضل و عنایت حکمت و شان بلند در مظاهر جلوه گر شد رحمتش بر روزگار از ربوبیت رُخ خود وانمود از مظہرے تا که گردد بهر جسم و جان ما او فیض بار اس وجود والدیں ظلے نہ ربّ الناس ہم زیں سبب فرزند را ما در گرفته در کنار از پئے تکمیل اخلاق بشر نکتہ شنو بر مظاہر کن نظر یاد آر ذات کردگار شکر یزدانست شکر مظهر الطاف او از سرایمان من لم يشكر الناس يادآر گفت حق اے مومناں با والدین احساس کنید زیں حقیقت را از احسان بر جہاں شد آشکار رہنمائے دین و تو حید خدائے لَمْ يَزل از پیئے ارواح ماشد مظہر پروردگار این زمان آن آفتاب از مطلع ہندوستان سر بر آورده بعالم چوں خور نصف النہار چون زمن آید ثنائے آں شہ عالی جناب من چه دانم وصف حسن روئے آں عالی تبار سید ما رہبر ما پیشوائے ملک دیں عاشق روئے محمد ہر زماں شوریدہ وار