نزول المسیح — Page 483
روحانی خزائن جلد ۱۸ نزول المسيح تو حریص دراهم و دینار روز و شب چون سگان بران مردار با چنین حرص و آز و کبر و غرور چون نمانی زکوئے جانان دور ۱۰۱ گر بجوئی سوار این ره راست اندر آنجا بجو که گرد بخاست اندر آنجا بجو کہ زور نماند خود نمائی و کبر و شور نماند اندر آنجا بجو که مرگ آمد چون خزان رفت با رو برگ آمد فانیان را جهانیان نرسند جانیان را زبانیان نرسند لاف ہائے زبان بود مردار جز سگان کس نجویدش زنہار درد لے چون بر وئد آن گلزار بلبلش اہل دل شوند ہزار این قبولیت از خدا آید نه بتزویر و افترا آید چادرے کاندر و خدا باشد صد عزیزے بر و فدا باشد ور بود زیر جامہ شیطانی زود بینی تباہ و ویرانے میخوری زہر گر تو بخل و حسد میکنی با عباد ربّ احد تانہ میری بترز مرداری دور از فضل حضرت باری تا نه گردد سرت نگون ز نیاز پرده از نفس تو نه گردد باز تا نه ریز د ترا همه پر و بال اندر این جا پریدن است محال پرده نیست بر رخ دلدار تو ز خود پرده خودی بردار هر که را دولت ازل شد یار کار او شد تذلل اندر کار آن سعید ان لقائے اور یدند کہ بلاہا برائے او دیدند آبرو ریختہ پئے آن شاه دل زکف و از سر اوفتاده کلاه گر نیابند سوئے یار گذر از غمش جان کنند زیروزبر کرده بنیاد خود همه ویران ہم ملا یک ز صدق شان حیران چون دلے سوئے دل رہے دارد یار چون یا ر خویش بگذارد لا جرم این چنین وفا داری جام عزت خورد ازان یارے ہمیچو دیوانه یک جہان خیزد تا بیک لحظه خون او ریزد لیکن آن یار خود فرود آید تا عدد را دو دست بنماید همچنین صادقان نشان دارند قدسیان بهرشان به پیرکاراند این نهان جنگ گر بشر دید راه مردان راه بگزیدے ہر عدوے کہ خیز داز سر کین خود بکو بدسرش خدائے معین چون شود بنده یار آن جانان بر کابش دوند سلطانان هر که جان بهر یار باخته است یار ما قدر او شناخته است از سگان کمتر است دشمن او بد گهر کوفتہ ز ہاون او هست از عادت خدائے علیم میکند فرق در سعید ولیم پیچ دانی لئیم را چه نشان آنکه او دشمن امام زمان آنکه او آمد از خدائے یگان پیش چشمش زخیل مفتریان گر نبود ے شقی و کرم زمین تو بہ کر دی ز گفتگوئے چنین آنچه با من کند عنایت یار کے بغیرے شنیدی اے مردار گر شعار تو اتقا بودے مشعلِ غیب رہنما بودے اتقا را بود ز صدق آثار اے سیہ دل ترا بصدق چه کار نیستی از خدا توراز شناس همه برظن و وہم ہست اساس آنچه گوئی زراہ کبر و جحود پیش از این گفته اند قوم یهود نفس تو فربہ روح تو خستہ ہمہ ابواب آسمان بسته این چه غفلت که خوش بدین کیش واز خدا پیچ گه نیندیشے