حقیقةُ الوحی

حقیقةُ الوحی — Page 728

روحانی خزائن جلد ۲۲ ۷۲۸ ضمیمه فيقة حى۔ الاستفتاء ١٠٠ كيف التخوف بــعــد قـرب مُشجع من هذه الأصوات والـــضـــوضـــاء بعد قرب دلیر کننده چگونه بترسیم چگونه از بین آواز ها و شور آواز با خوف پیدا شود يسعى الخبيث ليُطفئنُ أنوارنا والشمس لا تخفى من الإخفاء پلید ے کوشش می کند که تا نور ما بمیراند إن المهيمن قد أتـم نــــــواله فضـ خدا تعالی بر من بخشش خود بکمال رسانیده است و آفتاب از پوشید و کردن پوشیده نمی شود لًا عـلـى فـصــرتُ مِن نُحَلاءِ از روئے فضل ۔ پس من از بخشندگان شدم نعطى الـعـلـوم لـدفـع مـتـربـة الـورى طالت أيادينا على الفقراء ما برائے دفع در وبیشی مردم مال علم می بخشیم دست بخشش ما بر فقیران در از است إن شئت ليست أرضنا ببعيـــــدة من أرضك المنحوسة الصيـداء اگر تو چیزے بخوا ہی زمین ما از زمین منحوس تو دور نیست صعب عليک زمانُ سُؤْلِ محاسب إن مت يا خصـمـي علـى الشـحـنـاء بر تو آن ساعت بسیار سخت است که پرسیده خواهی شد اگر تو بر همین کینہ بمردی اے دشمن من ما جئتُ مِن غير الضرورة عـابــا قد جئتُ مثل المُزُن في الرَّمُضَاءِ من بے ضرورت ہمچو بازی کنندگان نیامدم من مثل باران آمدم که بر زمین سوخته بیفتد عين جــرث لـعـطـاش قـوم أضــجــوا أومــــاءُ نَقْعٍ طافح لظماء برائے تنگ دلان که سخت تشنه بودند چشمه جاری شد إنـي بـــأفـضــال الـمهـيـمـن صـــــــــادق قد جئتُ عنـد ضـرورة ووباء گل من بفضل خدا تعالیٰ صادقم یا آب بسیا رصافی برائے تشنگان بر وقت ضرورت و و با آمده ام وعطا ہائے مرا قبول نمی کنند ثم اللـــــــام يـكــــــذبــون بخبثهم لا يقبلون جوائزی و عطائی با زلئیمان از خباثت ایشان تکذیب می کنند ـم اللــــام أسـنــــة مـذروبة وصدورهم كالحرّة الرَّجُلاءِ سخن ہائے لئیمان نیزہ ہائے تیز ہمستند وسینہ ہائے اوشان مثل زمین بے نبات خشک افتاده اند من حارب الصديق حارب ربَّه ونبـــــيـــه وطوائف الصلحاء ہر کہ با صدیق جنگ کرد با خدا جنگ کرد و با پیغمبر خدا جنگ کرد و با تمام صلحاء جنگ کرد والله لا أدرى وُجوه كشــاحة من غير أن البخل فـار كـمـاء بخد امن وجه دشمنی ایشان پیچ نمی یا بم بجز اینکه بخل اوشان مانند آب جوش کرده است