انجام آتھم — Page 244
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۲۴۴ مكتوب احمد ۳۴۴ ثوب خيلائه، ولا يترك سير جهلاته ولا يتوب من خزعبيلا ته، بل يظن پندار را برنمی کشد و سیر تہائے جہالت را نمی گذارد و از کار ہائے باطل خود تو به نمی کند بلکه گمان می کند که مکر او اور أنه ينفعه كيده، ويسخر به صيده فلما رأيت أن أعماله ستوبقه، وأن دلاله | نفع خواهد داد۔ واز مکر اوشکار او در قابوئے او خواهد آمد۔ پس چون دیدم که اعمال او عنقریب اور ا ہلاک خواهند کرد و ناز سيُقلقه، أشـعـتُ من سيئاته بعض الهنات، وإنّمَا الأعْمَالُ بالنيات، وعليها او عنقریب اور بے آرام خواهد نمود بعض بد یہائے اور اشائع کردم و اعمال به نیت ہاوابسته اند و مدار مجازات بر نیت ہا مدار المجازاة۔ ثم نعود إلى قصتنا الأولى، فاعلم أنه دعانا ثم أبى، وما حمله على است۔ باز ماسوئے قصہ اول عود می کنیم ۔ پس بدان که اول او مرا بخواند باز سر بتافت و این کناره کشی از بین سبب از وصادر ذلك إلا خوف أحرقه بنار اللظى، فإنه قرأ كتبنا فوجدها كدر أجلى، فأوجس في شد که او را آن خوف گرفت که بنار دوزخ اور ابسوزانند۔ چرا که او کتا بہائے مارامش گو ہر تابان یافت۔ پس در دل خود خوف نفسه خيفةً وما أبدى، وأنقض ظهره ما رأى فما تمالك أن يشجع قلبه المزء ودَ ، و | نشانید و ظاہر نہ کرد و آنچه دیده بود کمر اور ابشکست۔ پس مالک این امر نماند که دل ترسنده خود را دلیر تواند کرد و يحضر الموطن الموعود، ويُرى جَناه والعُودَ ۔ بل أشار إلى رُجَيلٍ وَغْبِ، وفرخ ليس عليه در میدان بحث حاضر تواند شد و ثمره خودر اوشاخ خود را بنماید بلکہ سوئے مرد کے احمق اشاره کرد آن مرد کے کہ چوزہ است إلا زَغْبٌ، واحتال وقال إني لن أخرج من جُحْرى، وهذا تلميذى قد رُبِّي في خور دواندک موہائے بار یک برخورد دارد و حیله کرد و گفت که من از سوراخ خود هرگز بیرون نخواهم آمد و این شاگرد من است حجرى، فبارِزُه إن كنت من المبارزين، وإنى أنساب كالتنين من خوف القاتلين۔ و در کنار من پرورش یافته ۔ پس اگر خواهی با او مقابله کن ومن در سوراخ خود وا پس می روم همچنان که مار از اندیشه کشندگان فقلت يا هذا، لا تحسب أن تنجو من مخلبى بكيد، ولو صرت جد أبازيد بسوراخ خود می خزد پس گفتم اے فلان این گمان مکن که از پنجه من بمکرے نجات خواهی یافت - اگر چه ابوزید اہل مقامات