انجام آتھم — Page 202
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۲۰۲ مكتوب احمد ۲۰۲ مثل هذه الافتراءات ونحت البهتانات، ظهر عُجَرُه ويُجَرُه، وعُرِف نجمه وشجره، افتراها و بهتان با حقیقت پوشیده او منکشف گشت و نبات او و درخت او شناخته شد۔ وظهر أنـه هـاب الإسلام، ولو أخفى المرام ألا تـعـلــم أنـه كيف أقر بأنه خاف و ظاہر شد که اوضرور از هیبت اسلام بترسید - اگر چه این مقصد را پنهان داشت - آیا نمی دانی که او چگونه اقرار کرد حية، ومن المعلوم أن الحية ما كان مأمورة منا ولا معلمة، وتلدغ الحية که اواز مار بترسید ۔ و این ظاهر است که مار از ما حکم یافته نبود و نه تعلیم یافته و مار با مر خدا تعالی می گرد بأمر الله لا بأمر الإنسان، فثبت أنه خشى قهر الديان، وأوجس في نفسه | نہ بامرانسان۔ پس ثابت شد کہ اواز قہر خدائے جزاء دہندہ بترسید و در دل خود خوف خيفة نبأ الرحمن، وهذا هو شرط الرجوع الذى كان في إلهام المنّان پیشگوئی پوشیده داشت و این همان شرط رجوع است که در الهام بود۔ فانتفع من الشرط بخوف الجنان، ثم ستر الأمر كالماكرين۔ پس باعث خوف از ان شرط منتفع شد باز حقیقت حال را همچو مکر کنندگان پوشیده کرد۔ وإن قصة الحيّة تشهد بكمال الصفاء ، أن الخوف كله كان وقصہ مار بکمال صفائی گواہی می دهد که همه خوف از تقدیر آسمان بود۔ من قدر السماء ، لا من هؤلاء وهؤلاء۔ وقد سمعت أنّى دعوته للإيلاء ، نه از بین گروه و از ان گروه و تو شنیدی که من اورا برائے قسم خوردن خوانده بودم فـكـان هـو الــخــوف الذي رجعه إلى الإباء ۔ وقُـلـت إنـي مـجـيـزك كالغرماء ، پس همان خوف او را از قسم خوردن باز داشت و من بدو گفتم کہ ہمچو تاوان دهندگان تر از رکثیر ولو شئت اجمَعُ عَنّـى قبـلـه عـنـد أحـد مـن الأمناء ، فخاف عُكازتى، مع أنه انعام خواہم داد۔ واگر بخواهی پیش از قسم خوردن نزد امینے زر انعام جمع کنانی۔ پس از عصائے من بترسید ۔