انجام آتھم

انجام آتھم — Page 160

روحانی خزائن جلد ۱۱ 17۔ مكتوب احمد ١٢٠ أليس الزمان كليل أرخى سدوله، والدين كغريب فقَد عُزُهُوله؟ أتخافون عند قبولى آیا زمانه بدان شب نمی ماند که پردہ ہائے خود فرو بشته باشد و آبادین بدان مسافر نمی ماند که شتر خود را بچر اگذاشته أن تفقدوا ما حيزَ مَعْنمًا، أو تُضيعوا الفضل الذى صار بالنَشَب توأما ؟ كلا۔۔ إنه ظن گم کرده باشد آیا وقت قبول کردن من شمارا این اندیشه است که آن غنیمتنها که جمع کرده اید مفقود خواهند شد یا آن لا يليق بأهل العلم والمعرفة، والعزة كلها لله فى هذه والآخرة۔ إن الرجال لا يخافون فضیلت را ضائع خواهید کرد که با مال توام گشتہ ۔ ہرگز چنین نیست بلکه این ظنه است که اہل علم و معرفت را نمی شاید ولو ذُبحوا بالمدى، أو نُزع عنهم ثوب المَحْيا ۔ وعزت همه خدار است چه درین عالم و چه در آخرت مردان نمی ترسند اگر چه با کارد با ذبح کرده شوند یا جامه حیات أما تسلّـتُ عما ياتكم إلى هذا الزمان؟ وما لى أجد كلَّ أحدٍ منكم ألوى في الكلام از تن شان کشیده شود۔ آیا تا این وقت کو ریہائے شما دور نشده و چه سبب است که هر یکے را از شما در کلام و بیان والبيان؟ وتعلمون أننى ما جئت بمفتريات كأهل الفسق والهنات، وَمَا فتحتُ عليكم | جنگجو می یابم - و میدانید که من هیچو فاسقان و بدکاران چیز ہائے افتراء کردہ نیاورده ام۔ و بر شما باب البدعات، بل هو حسرات عليكم بعد الممات۔ فأين آذان تسمعون بها؟ وأين | دروازه بدعات نکشادم بلکه این کارو بار من بعد از مردن بر شما حسرتهاست ۔ پس کجا آن گوشها هستند که أعين تبصرون بها؟ وأين قلوب تفقهون بها؟ وما لكم لا تتركون الخرافات المتدلّسة بدانها بشنوید و کجا آن چشم ها هستند که بدانها به بینید و کجا آن دلها هستند که بدانها بفهمید و چه شد شمارا که آن ولا تقبلون الجواهر النفيسة؟ تمنعون المسلمين من المساجد، وتُعظَّمون الدنياكم خرافات را ترک نمی کنید که در تاریکی افتاده اند و جواہر نفیسه را قبول نمی کنید ۔مسلمانانرا از مساجد منع می کنید ۔ وبرائے أهل العساجد حصحص الحق فلا تقبلون، وتبيّن الرشد فلا ترجعون دنیا ئے خود اہل زیر را تعظیم می کنید حق ظاهر شد مگر شما قبول نمی کنید - و رشد پیدا شد نگر شمار جوع نمی کنید -