انجام آتھم — Page 100
مكتوب احمد روحانی خزائن جلد ۱۱ ١٠٠ قـلـيـل إنـعـامـه، فلا يقل به شيء من إصرامه، ولا تفيده سجدته ولا جهد اصلخمامه، او می یابد۔ پس بدان اندک چیزی از درویشی اوکم نمی شود و او را سجده او فائده نمی دید و نه کوشش بـل يـعـرف أنه ليس أهل إكرامه، فلا يظلمه الأمير النحرير، بل هو يظلم نفسه فلا ينفعه بر پا استادن اومفید افتد ۔ بلکہ این ثابت میشود که او برائے اکرام امیر اہلیتے ندارد ۔ پس امیر دانا بیچ ظلع البحر ولا الغدير، فيقصد داره مخذولا وملوما ومريضا محموما ، ويُظهر أنه رجع برونمی کند بلکه او خود ظالم نفس خود می باشد ۔ پس اورا نه در یا نفع بخشد نه غدیر سود مند آید۔ پس خانه خود را قصد فائزًا مقبولا، مع أنه رُدَّ فى الحافرة، ورجع بالكرّة الخاسرة، ولكن يستر أمره می کند بحالت گمنامی وملامت زدگی و بیماری۔ وظاہر میکند که او در حالت کامیابی واپس آمده است۔ باوجود یکه خوفا من اللاعـنـيـن، وكذلك يـنـفـدعــمــره كـالـمـصــابـيـن۔ او هم چنان که رفته بود تهیدست می آید مگر خوف لعنت کنندگان امر خود را می پوشد و هم چنین عمر خود را در مصیبتها ثـم يــرجــع من تلك البلدان، ويصبـر مـليــا مـن الزمان، وبعد برهة يقصد میگزراند باز ازین دیا رہا مے گردد۔ ولختے از زمانہ صبر مے کند و پس از مدتے قصد ملاقات أناسًا ،آخرین فلا يرى وجه خير من جناب ويتردّد من باب إلى باب و مردمان آخر میکند ۔ لیکن از پیچ درگا ہے روے نیکی نمی بیند واز درے سوئے درے میرود۔ وہیچو يخسأ كـكـلاب، وتترامى به مرامى الإفلاس إلى فلوات الهوان والانتكاس، سگان رانده میشود وافلاس و تهیدستی او را سوئے بیابا نہائے ذلت وسرنگونی ے اندازد ويجلأ من أرض إلى أرض، ويكابد محن السفر لعَرَضِ، حتى يصير ابن كلّ واز زمینے سوئے زمینے جلا وطن میکند ۔ وبرائے متاع محسنتہائے سفر میکشد تا آنکہ ہرخاک را ہمچو پسرے تربة، وأخـا كـلّ غربة، يقطع كل واد ويشهد كل نادٍ، ثم يرجع بـجـردٍ میگردد۔ و ہر غربت را بیچو برادر میشود۔ ہر بیابا نے را قطع می نماید۔ وہر مجلسی را حاضر میشود باز به تن بر ہند و روئے