رسالہ الوصیت — Page 326
روحانی خزائن جلد ۲۰ ۳۲۲ رساله الوصیت لیئے حرص دنیا مدہ دیں بیاد الا اے کہ ہشیاری و پاک زاد بدیں دارِ فانی دل خود مبند که دارد نہاں راحتش صد گزند اگر باز باشد ترا گوش ہوش از گورت ندائے در آید بگوش کہ اے طعمه من پس از چند روز پئے فکر دنیائے دوں کم بسوز ہراں کو بدنیائے دوں مبتلا است گرفتار رنج و عذاب و عنا است کشیده برست آنکه بر موت دارد نگاه بریده ز دنیا، دو دیده براه سفر کرده پیش از سفر سوئے یار بده ز دنیا همه رخت و بار پئے دار عُقبی کمر بستہ چست رہا کردہ سامان ایں خانہ سُست چوکار حیات است کارے نہاں ہماں یہ کہ دل بکسلی زمیں مکاں جہنم کز و داد فرقاں خبر ہمیں حرص دنیا است جان پدر چو آخر از دنیا سفر کردن است چوروزے از یں رہ گذر کردن است چرا عاقلے دل به بندد درال که ناگه وزد بر گل او خزاں بدیں مجبه بستن دل خود خطا است که این دشمن دین و صدق و صفا است چه حاصل ازیں دلستان دو رنگ کہ گاہے بصلحت کشد که بجنگ چرا دل نہ بندی بداں دلستاں که مهرش رهاند ز بند گراں برو فکر انجام کن اے غوی نی سعدی شنو گر نه من نشنوی عروسی بو د نوبت ماتمت اگر برنکوئی بود خا تمت