البلاغ

البلاغ — Page 448

۴۴۸ ترغيب المؤمنين روحانی خزائن جلد۱۳ مر علينا ليالي ما كان فراشنا فيها الا الوهاد و لا موطأنا الا القتاد فكنا چیزے دیگر بود ۔ وشب ہا بر ما گزشتند که دراں بستر ما بجز نشیب چیزے دیگر نبود ۔ وجائے پا نہا دن ما خا رہا نجلو الهموم باذكار هذه الدولة و نجتلى زمننا طلق الوجه۔ بابشار تلک بودند و دگر بیچ نبود ۔ پس در ان ایام ما بذکر این سلطنت غم خود را دور می کردیم و بخوشی این عدالت زمانه خود المعدلة۔ حتى اسعف الله بمرادنا۔ وجاء بهذه الدولة لاسعادنا ۔ فوصلنا بها را کشادہ رو و بیقید میدیدیم ۔ تا ۔ تا بوقتے کہ خدا تعالیٰ مراد ما ما را داد ۔ و برائے خوش قسمتی ما سلطنت انگریزی من بشارة تنشى لنا كل يوم نزهةً ۔ و تدرء عن قلوبنا كربةً الى ان خُلِصُنا در میں ملک قائم شد ۔ پس ما بقدوم او آن بشارت را دیدیم که هر روز برائے ماشگفتگی پیدا میکند - واز دل الخوف والاملاق۔ ونقلنا من عدم العُراق الى الارفاق ۔ وجاء نا النعم من ما بیقراری را می رباید تا بعد یکه از خوف فاقہ کشی نجات یافتیم و از تهیدستی سوئے فراخ دستی منتقل شدیم ۔ و الأفاق۔ ونظم الاجانب في سلك الرفاق و فزنا بمرامنا بعد خفوق راية | از کنارہ ہائے ملک نعمتها بما رسیدند و بیگانگان در رشته رفیقان منسلک شدند و بعد از نومید یها بمراد خود الاخفاق۔ وقد كنا في عهد الخالصة۔ اخرجنا من ديارنا و لفظنا الى مفاوز رسیدیم و در عهد خالصه حال ما این بود که ما از ملک خود خارج کرده شده بودیم وسوئے بیابا نہائے غربت الغربة۔ وبلينا باعواز المنية۔ فلما منّ الله علينا بمجئ الدولة البرطانية۔ فكأنا انداخته بودند و به نامراد یها آزمودہ شدیم ۔ پس ہرگاہ خدا تعالیٰ بدیں دولت برطانیہ بر ما احسان کرد ۔ پس وجدنا ما فقدنا من الخزائن الايمانية۔ فصار نزولها لنا نُزل العز و البركة۔ گویا ما آں خزینہ ہائے ایمانی را یافتیم که گم کرده بودیم ۔ پس نزول او برائے ما آں طعام مہمانی شد که از و ومغناه سبب الفوز والغنية ۔ ورأينا بها حبورًا و فرحة بعد ما لبثنا على عزت و برکت باشد و خانه او موجب تو نگری ماشده و ما بد و خوشی و شادمانی را دیدیم بعد زانکه تا زمانی در المصائب بُرهةً و رُفعنا من ذل اخريات الناس الى مراتب رجال هم للقوم مصیبتها بماندیم و از ذلت کم درجه بودن بمراتب کسانے برداشته شدیم کہ اوشاں برائے قوم ہمچو سراند