Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 933
[ARABIC ODE BY THE PROMISED MESSIAH] 933 يَا شَيْخَ أَرْضِ الْخُبْثِ أَرْضِ بَطَالَةٍ ا شيخ أرضِ. كَفَّرْتَنِی بِالْبُغْضِ وَالشَّحْنَاءِ زمین پلید زمین بطالت مرا از روئے کینہ و بغض کافر قرار دادی O sheikh of the wretched soil of Batala! You call me a disbeliever out of sheer malice and spite. اديتَنِي فَاخْشَ الْعَوَاقِبَ بَعْدَةَ وَالنَّارُ قَدْ تَبْدُو مِنَ الْإِبْرَاءِ مرا آزا رسانیدی پس از انجام بد خود بے خوف مباش و سنت الهی است که آتش از افروختن می افروزد You have tormented me; so fear the consequences, For a fire once stirred up is sure to spread. تَبَّتْ يَدَاكَ تَبِعْتَ كُلِّ مَفَاسِدٍ زَلْتُ بِكَ الْقَدَمَانِ فِي الْأَنْحَاءِ ہر دو دست تو بلاک شود تو فساد با را پیروی کر دی و بگوناگون قدم ہائے تو لغزیدند Perished be both your hands, for you pursued every mischief. Indeed! Your feet have slipped in every way. أؤذى شَبَابُكَ وَالنَّوَائِبُ أَخْرَفَتْ فَالْوَقْتُ وَقْتُ الْعَجْزِ لَا الْخُيَلَاءِ جوانی تو بلاک شد و حوادث ترا قریب به پیر شدن کرد پس وقت تو وقت عجز است نه وقت تکبر و ناز You squandered your youth while calamities have brought you close to a decrepit old man; Wherefore it is a time for humility, not arrogance and coquetry. تَبْغِى تَبَارِى وَالدَّوَائِرَ مِنْ هَوَى فَعَلَيْكَ يَسْقُطُ حَجْرُ كُلِّ بَلَاءِ تو بلاکت من وگر دشها برمن از ہوائے نفس خود میخواهی پس پر تو سنگ ہر بلا مے افتد You wish destruction and calamities for me out of your evil desire, Whereas the stone of every hardship falls upon you.