دُرّ مکنون — Page 160
دوستی کن دلے شرط و خار نقص پیمان نرسید از شرف دست ہر کسے کہ اہلدل گیرند با زیر قول و عهد خود میرند شرم و غیرت دلیل بیانست هر کرا این دو نیست ایمان نابیست در مهابهارت است این هم ذکر تهمت و افترا و بهتان نیست چون کنم دلبر ا شکیبائی که بیجان آمدم ز تنہائی گرچه گل در بهار خوش آمد لیک ما را بکار می نماید مارا عشق دلستان از کجا سخت من چنان باشد که بین بیل داستان باشد آتش زدنش سیجان و تنم گرنزیزم سرشک خود چه کنم بے تو یک لحظه به نبرم ہجر آید قیامتے برم از تو شهر زندگی و مژن من منت جان نماند بر تن من دل بگوید که جان تو بدیم هم ز سر هم ز دردسر به هم دولت عمر دم بدم بزوال تو پریشان بفکر دولت ومال و همه دارند درد و محنت و عمر کم کیسے در جهان بود دخترم و نظم که تو در خواب و کوچ شد نزدیک عمر ایکہ جائے تو بہت در دل ما کنے کنی در کنار ما ہمہ جا فرقت یاد