دُرّ مکنون — Page 139
سر که عذر آورد بدرگه تو میکشانی در نوال برو هر که آمد پس از هزار خلاف ماجرا در نوردی از الطان است منشور فضل تو قرآن خنک آنکس که رفت بر فران زود تر فکرش شود در بند حفظ تو قبیع در کفش برسند قدم اندر ہوا خود را ندیم که زنفس حرون فروما ندیم رنویر شهداء مناجات کے اوند تعالے می است علمت محیط عالمیان حال یکذر نیست بر تو نیان ہر کہ از بوئے عشق تو شدست دل او از تمام خلق گیست نتواند کیسے بتو برید تا نخوانی تو خود بلطف مزید از نگاست گدائے گردو شاہ دولت لازوال بہت نگاہ لطف منه ما به بنده اختر اے عقاب تو یہ نہ لطیف اگر مے پر د مقبل تو از دنیا بدو بال محبت مولے لغت پیغمر بر داصلی الہ عالیہ یکم تا نباشد مطبع آن مسعود نری کس منزل مقصود نرسد آن چراغ بدا است دنیا را می نماید طریق مولے را بده ہر کہ زوسرکشید شد گمراه ناگهان اوفتاد در تنگ ماه آن کی ھے کہ عرش شد طولون مسیر انوار شعبه نورش