The Shining Lamp — Page 186
186 تافتیم رو او دیدار با که ما از ره عشق و فنایش یافتیم ترک ِ خود کردیم بهر آن خدا بقا آمد پدید ما فنائے از اندرین ره دردِسر بسیار نیست نیست دشوار دادنش بخواهد جان گر نه او خواندی مرا از فضل و جود صد فضولی کردمے بیسود بود از نگاهی این گدا را شاه کرد کرد کوتاه ما راه های قصه راه خود بر من کشود آن دلستان دانمش زانسان که گل را باغبان هر که در عهدم ز ِ من ماند جدا هر که در عهدم ز ِ من ماند جدا کند بر نفس ِ خود جور و جفا می کند بر نفس ِ خود جور و جفا می ام سینه شد دلستان ِ نور ز پر ام صیقل ِ آیینه دستی ز شد ِ ازل ِ یار پیکر شد پیکرم ِ ازل ِ دِلدار کار شد َن ِ م کار بس که جانم شد نهان در یار ِ من بوی یار آمد ازین گلزار ِ من ِ چادری زیر داریم حق نور دلبری برآمد گریبانم از احمد ِ آخر زمان نام ِ من است احمد ِ آخر زمان همین جام ِ من است آخرین جامی باد مژده را خدا راه طالب کش خدا بنمود این وقت ِ مراد