نزول المسیح — Page 489
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۴۸۵ نزول المسيح فاتیان و پر از خدائے وحید پاک در نگین برنگ رب مجید آن خدا دیگر و دگر انسان لیکن اینان درو شدند نهان ۱۰۷ نے زہر ہوش نے زیا خبر در سر داستان بخاک سرے ہر کسے را بخود سرو کار کار دلدادگان بدلدارے عالم دیگر است عالم شان دور از غیر حق معالم شان خفته اند و بچشم تو بیدار جز خدا کس نه محرم اسرار فارغان از مذمت و تحسین نے زیدے خبر نہ از نفرین ہر کہ باذات اوسرے دارد پشت بر روئے دیگرے دارد هر که گیرد درش بصدق و حضور از در و بام او ببارد نور نور تابان چومه ز پیشانی پر ہمہ روز عشق ربانی عشق آن یار مدعا گشته دل از غیر خدا جدا گشته لطف او ترک طالبان نکند کس بکار رہش زیان نکند ہر کہ آن در گرفت کارش شد صدا میدے بروزگارش شد مثل آن دلستان کجا دیدی پس چرا ہجر او پسندیدی به که تو زود تر رهش گیری این نه باشد که پیش از ان میری عمر اول ببین کجا رفت است رفت و بنگر ز تو چهارفت است پاره عمر رفت در کردی پاره را بسر کشی بُردی تازه رفت و بماند پس خورده دشمنان شاد و یار آزرده بشنو از وضع عالم گذران چون کند از زبان حال بیان کین جہان با کسے وفا نکند نکند صبر تا جدا نه کند گر بود گوش بشنوی صد آه از دل مرده درون تباه که چرا رو بتافتم ز خدا دل نهادم در آنچه گشت جدا همچنین ساعتے ترا در پیش گور آواز بادہد چون خویش یاد کن وقت کوچ و ترک جہان جان بلب خانہ پُر زشور وفغان زن بنالد بدیده خونبار پسرے گرید از پس دیوار دخترے سر برہنہ اشک روان همه خویشان شده تن بیجان ناگهان با نگ آمد از سر درد که فلان زمین سرائے رحلت کرد چند فرزند را گذاشت یتیم بیوه بیچاره مانده باصد بیم این تال ست عیش دنیا را گر ندانی پرس دانا را بر سر گور پائے تست اے خام ہوش کن تا نہ بد شود انجام این جهان است مثل مُردارے ہر طرف چون سگے طلبگاری است آنکس که رست زمین مُردار خاک شد تا مگر شود خوش یار لطف او ترک طالبان نہ کنندہ کسی بکار رهش زیان نه کنند هر که از خود شد این دش خواند نکته هست گر کسے داند ماحصل اس تمام تقریر کا یہ ہے کہ انسان اس دار الظلمات میں آکر کبھی نجات نہیں پا سکتا بجز اس کے کہ خود خدا تعالیٰ کے مکالمات سے مشرف ہو کر یا کسی اہل مکالمہ یقینیہ اور اہل آیات بینہ کی صحبت میں رہ کر اس ضروری اور قطعی علم تک پہنچ جائے کہ اس کا ایک خدا ہے جو قادر اور کریم اور رحیم ہے اور یہ دین یعنی اسلام جس پر یہ قائم ہے در حقیقت یہ سچا ہے۔ کاتب نے ہوا کنند لکھا ہے جبکہ درست کند ہے۔ اس کی تائید اوپر کے بارھویں شعر سے بھی ہوتی ہے ( ناشر )