نزول المسیح — Page 482
روحانی خزائن جلد ۱۸۔ C27 نزول المسيح تم نیم زمان ہمہ بروئے یقین ہر کہ گوید دروغ ہست لعین ایک آئینه ام زرت غنی از پئے صورتِ میر مدنی هر چه آن یار بر دل من ریخت نه شیاطین بدونه نفس آمیخت خالص آمد کلام آن دادار زمین سبب شد دلم پر از انوار هست آن وحی تیره سوختنی که نبود است بر یقین مینی لیکن این وحی بالیقین زخداست همه کارم از ان یقین شده راست آمدم آن زمان که با دختران کردیکسر ریاض دین ویران در مشائخ نماند جز تزویر عالمان ہم نشستہ ہم چوضریر عاشق زرشدند و دولت و جاه دل نهی از محبت آن شاہ اندرین روز ہائے چون شب تار قوم را دید حق بحالت زار پس مرا از جهانیان بگزید در دلم روح پاک خویش دمید در دل من زعشق شور انگند خود مرا شد گست ہر پیوند کرد دیوانه و خرد با داد بست یک در هزار در بکشاد خلق و مردم نصیحتم بکنند تا ببرم ز یار خود بپیوند من نیم کور تا چو کورانی بگزنیم چے ز بستانی آن بر تازه کان عطیہ یار چون ز دست افکنم پنے مُردار گر جہانے بدشمنی خیزد تیغ گیرد که خون من ریزد من نه آنم که ترک او گوئم جان من هست یار مه روئم رخت ہرگز زکوچه اش نبرم بزدلان دیگر اند و من دگرم فارغم کرد عشق صورت یار از غم حملہ ہائے این اغیار شورش عشق ہست ہر آنے تابکے خیر این گریبانے ناصحان را خبر ز حالم نیست گذرے سوئے آن زلالم نیست آمدم چون سحر بلجهء نور تا شود تیرگی ز نورم و شور افگنده ام که تا زین کار خلق گردد ز خواب خود بیدار غافلان من زیار آمده ام ہمچو باد بهار آمده ام این زمانم زمانه گلزار موسم لاله زار و وقت بہار آمدم تا نگار باز آید بے دلان را قرار باز آید دست علیم پر ورد ہر دم کرد وحیش بمن ظہور اتم نور الہام ہمچو باد صبا نزدم آرد ز غیب خوشبو با زنده شد هر نبی بآمدنم ہر رسولے نہان به پیرهنم پُر شد از نور من زمان و زمین سر ہنوزت بر آسمان از کین با خدا جنگها کنی ہیہات این چه جور و جفا کنی ہیہات از توزع برون نهادی پا ہوش کن اے بریدہ زان یکتا از پئے خلق و نگ و نام و رسوم تافتی رو از حضرت قیوم رو بد و کن که روری یا راست ہمہ روہا فدائے دلدار است وحی حق را چو بشنوی از ما این مگو ما نیافتیم چرا تانه کار دلت بجان برسد چون پیامت زدلستان برسد تا نه از خود روی جدا گردی تا نه قربان آشنا گردی تانیائی ز نفس خود بیرون تا نه گردی بروئے او مجنون تا نه خاکت شود بسان غبار تا نه گردد غبار تو خونبار تا نہ خونت چکد برائے کسے تا نہ جانت شود فدائے کسے چون دہندت بکوئے جانان را چون ندا آیدت از ان درگاه