مواہب الرحمٰن — Page 312
۳۱۰ مواهب الرحمن روحانی خزائن جلد ۱۹ أو ولدوا فطرة على هذه الجهلات أيحسبونني أني أحب الشهرة فيحسدون یا از روئے فطرت بر این جہل پیدا شده اند آیا می پندارند که من شهرت را دوست میدارم پس ازین سبب ووالله إني لا أحبّ إلا مغارة الخلوة لو كانوا يعلمون ۔وما كنتُ أن أخرج حسد میکنند بخدا امن کنج تنهائی را دوست میدارم کاش دانستند ے۔ ومن ہرگز نمیخواستم که از گوشه خود إلى الناس من زاويتي، فأخرجنى ربّى وأنا كارةً من قريحتي ۔ وكنت أتنفر كل بسوئے مردم بیرون می آمدم - پس خدا مرا بیرون کرد و من از ته دل کراہت میکردم - واز شہرت نفرة من الشهرة، وما كان شيء ألذ إلى من الخلوة، فأى ذنب على إن أخرجني بیزاری بسیار میداشتم و هیچ چیز را از خلوت لذیذ ترنمی پنداشتم پس مراچه گناه اگر خدا مرا از گوشته من ربي من حجرتي للمصلحة العامة ۔ وما كنت من جرثومة العلماء الأجلّة، ولا من برائے بہبود عامه خلق بیرون آورد و من از گروه عالمان بزرگ نبودم و نه من از قبيلة من بني الفاطمة، لأظَنَّ أنّى أطلب منصب بعض آبائي بهذه الحيلة ۔ قبیلہ بنی فاطمه بودم که گمان رود که من ازین حیلت منصب پدران را طلب میکنم وما كان هذا إلا فعل من ا السماء ، وما كنت أنتظره لنفسي كأهل الأهواء ۔ و این فعل آسمانی است و من مانند ہوا پرستان چشم در راه نبودم ۹۲ ثم بعد ذالک سعى العلماء كل السعى ليهدوا بنياننا، ويُفرّقوا أعواننا، فكان پس بعد ازین عالمان کوشش بسیار نمودند که خانه ما را ویران و یاوران ما را پراگنده بکنند مگر آخر أمرهم أنهم أصبحوا خاسرين ۔ وجمع الله شملنا وبايعنا أفواج من الطالبين ۔ آخر کار زیان کار گردیدند و خدا ما را فراهم آورد و فوج از طالبان بیعت ما کردند وكان هذا أمرا موعودا من الله تعالى في كتابي "البراهين"، من مدة عشرين سنة، و این امر در کتاب مسن که براهین احمدیه نام دارد از طرف خدا و عده شده بود از مدت بست سال و إن في ذالك لآية للمتفكرين۔ وأظهر الله لى آيات من السماء وآيات في الأرض و درین برائے اندیشہ کنندگان نشانی است و خدا برائے من نشانہائے از آسمان وزمین پدیدار کرد