مواہب الرحمٰن — Page 246
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۲۴۴ مواهب الرحمن ويسبّوا ويعتدوا، فيعود الله إليهم ببلية هي أكبر من السابقة ۔ وإنه يُنزل و دشنام دهند و از حد در گذرند ۔ پس خدا سوئے ایشاں بآن بلائے رجوع خواهد کرد که بزرگتر از بلائے اول خواهد بود البلايا بالتوالي، ولا يبالى، فتوبوا إليه يا ذوى الفطنة ۔ وما يفعل الله بعذابكم و خدا تعالیٰ پے در پے بلا ها می فرستند و هیچ پروائے ندارد پس اے دانایان ! سوئے خدار جوع کنید و خدا را إن تركتم سبل الفحش والمعصية، والله غفور رحيم۔ بعذاب شما چه کار اگر طریق مخش و معصیت ترک کنید و خدا غفور و رحیم است ۔ في بيان ما ظهر بعد ذالك من الآيات والمعجزات والتائيدات در بیان آن امور کہ بعد ازیں بطور نشان ها و معجزات ہاو تائیدات با شدند ثم بعد هذا عم الطاعون طوائف هذه البلاد، ووقع الناس صرعى كالجراد، باز طاعون در ملک ما عام شد و مردم همچو ملخ بر زمین اوفتادند وافترسهم هذا المرض كالأسد الغضبان، أو كذئب عائث في قطيع الضان و شکار کرد او شاں را این مرض ہمچو شیر خشمناک یا ہمچو گرگے کہ در رمہ میشان اوفتد و كم من دار خربت وصال الفناء على أهلها، والأرض زلزلت وصبت الآفة و بسیارخانه با ویران شدند و در باشندگان آن ہلاکت واقع شد و بر زمین زلزله افتاد و آفت برنرم على وعرها وسهلها وما ترك هذا الداء مقاما بل جاب الأقطار، وتقصى وسخت آں ریخته شدوایں مرض پیچ مقام را نگذاشت بل همه طرفها را قطع کرد و تا اقصیٰ الديار، ووطأ البدو والحضر، وأدرك كل من حضر، وما غادر أهل حُلل حدود این ملک رسید و نه ده گذاشت و نہ شہرے و ہر کہ حاضر بود او را گرفت و نه خوش پوشان را گذاشت ولا أطمار ، ودخل كل دار ، إلا الذى عُصم من رب غفار ۔ وکذالک حضر و نہ کہنہ پوشاں را و در هر خانه داخل شد مگر آنکہ خدائے غفور او را محفوظ داشت و چنیں فوج