لُجَّة النّور — Page 453
روحانی خزائن جلد ۱۶ لده الله لجة النور الاحتضار، ويُمِرُّ في حلقه ماء عذب ويتـقـضـى عـلـيـــه عـذاب ۔ می میرد و تلخ می شود در حلق او آب شیریں و فرود می آید برو عذاب فيمشي مبهوتـا كـأنـــه مـصــاب ۔ ويستدين فلا يعطون من پس حواس باخته می رود گویا او دیوانه است و قرض مے خواهد پس هیچکس او را از مال خود المال قسطًا، وإن يكتب لهم به قطَّا ۔ ويستقرى الحيل ولا حصہ نمی دہد ۔ اگرچہ برائے شاں دربارہ آں قرض تمسکے نوشتہ دہد و میجوید حیله ها را و يجد أقواتًا، كأنه ورد أرضًا قاطًا ۔ ولا يرى من حزب الصنع و قوت لایموت خودنه می یابد گویا او بر زمینی فرود آمده که در آنجا سخت قحط افتاده است و إن يستنفذ في ثنائهم الوسع، ولا يشاهد الطول، ولو أطال | از گرو ہے سلوک احسان نه می بیند اگرچه به همه طاقت ثنائے آنها کند و نمی بیند احسان را القول، ولا يجد منهم دواء الطوى، وإن نشر من وشي و اگر چه سخن را دراز کشیده باشدو نہ سے یا بد از یشاں دوائے گرسنگی و اگر چه جامه رنگین افسانه خود را بگسترد یا سمره أو طَوَى ۔ وكذالك يمتد ليله المُبير، ولا يجشُر الصبح المنير ۔ در نوردد و همچناں شب ہلاک کننده او دراز می گردد و صبح روشن ظاهر نمی شود و تبسط عليه ليله جناحًا لا تغيب شوائبها، ولا تشيب ذوائبها ۔ ١١٢ و بروے آں شبے پر خود می گسترد کہ مکروہات آں پنہاں نمی شوند ۔ وسفید نمی شوند گیسو ہائے آں هذا حاله وأخوه المترف يطمر طمور الغزالة، وينوم إلى طلوع الغزالة۔ این حال اوست و برادر او که از نعمت و ناز گمراه شده است همچو آ ہوئے جہد و تا طلوع آفتاب می خسید لا تُرفع يده للصلات، ولا يجنح صلبه للصلوة ۔ يسعى كالبابورة او برائے عطائے بخشش با بلند نمی شود و نه پشت او برائے نما زخم می گر می گردد و همچو مرکب ریل در تجاوز خود في غُلوائه، ويستر جهـلاتـه بثوب خيلائه ۔ لا يعلم كيف تستطيـر می دود و امور باطله خود را بجامه پندار خود می پوشد نمی داند که چگونه پراگنده می شوند