لُجَّة النّور — Page 453
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۵۳ لجة النور الاحتضار، ويُمِرُّ في حلقه ماء عذب ويتـقـضـى عـلـيـه عـذاب۔ می میرد و تلخ می شود در حلق او آب شیریں و فرود می آید برو عذاب۔ فيمشي مبهوت رتا كأنه مصاب ويستدين فلا يُعطون من پس حواس باخته می رود گویا او دیوانه است و قرض می خواهد پس هیچکس او را از مال خود المال قسطا، وإن يكتب لهم به قطا ۔ ويستقرى الحيل ولا حصہ نمی دہد۔ اگرچہ برائے شاں دربارہ آں قرض تمسکے نوشتہ دہد و میجوید حیلہ ہا را يجد أقواتًا، كأنه ورد أرضًا قاطًا ، ولا يرى من حزب الصنع و ت لا یموت خودنه می یابد گویا او بر زمینی فرود آمده که در آنجا سخت قحط افتاده است إن يستنفذ في ثنائهم الوسع، ولا يشاهد الطول، ولو أطال | از گرو ہے سلوک احسان نه می بیند۔ اگر چہ بہ ہمہ طاقت ثنائے آنها کند و نمی بیند احسان را القول، ولا يجد منهم دواء الطَوَى، وإن نشـــر مـن وَشـــي و اگر چه خن را دراز کشیده باشد و نه می یابد از بیشاں دوائے گرسنگی و اگر چه جامه رنکین افسانه خود را بگستر دیا سَمْرِه أو طَوَى ۔ وكذالك يمتد ليله المُبير، ولا يجشُر الصبح المنير۔ در نوردد و همچناں شب ہلاک کننده او دراز می گردد و صبح روشن ظاہر نے شود و تبسُط عليه ليله جناحًا لا تغيب شوائبها، ولا تشيب ذوائبها ۔ و بروے آں ہے پر خود می گسترد کہ مکروہات آں پنہاں نمی شوند - وسفید نمی شوند گیسو ہائے آں هذا حاله وأخوه المترف يطمر طمورَ الغزالة، وينوم إلى طلوع الغزالة۔ این حال اوست و برادر او که از نعمت و ناز گمراه شده است همچو آہو مے جہد و تا طلوع آفتاب می خسید لا تُرفع يده للصلات، ولا يجنح صلبه للصلوة يسعـى كـالبابورة | او برائے عطائے بخشش ہا بلند نمی شود و نہ پشت او برائے نماز خم می گردد و همچو مرکب ریل در تجاوز خود في غُلوائه، ويستر جهلاته بثوب خيلائه لا يعلم كيف تستطير | می دود وامور باطله خود را بجامه پندار خود می پوشد نمی داند که چگونه پراگنده میشوند