لُجَّة النّور — Page 416
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۱۶ لجة النور الله | الضرورة إلـى بـعـث الـحـكـم مـن الرحمن، وكان ذالك وعد من ا شد کہ خدا تعالیٰ برائے رفع اختلافات حکم کننده را بفریسد و این از طرف خدا تعالی و عده بود المنان فإنّ القوم جعلوا القرآن ،عِضِينَ ، وادّعى بعضهم أنهم من چرا کہ قوم مسلماناں قرآن را پاره پاره کردند و قومے دعوی کرد که ایشان از محدثاں المحدثين، وشمّروا عن ذراعيهم لتخطيـة الـمـقـلـديـن وقـوم ہستند ۔ و برائے خطاوار قرار دادن مقلدین آستین از هر دو دست خود بر جنبیدند و قو آخرون يقولون إن الإسلام قد بطل في هذا الزمان شَرُعُه۔ دیگر پیدا شده اند که میگویند که شرع اسلام این زمانه باطل شده است۔ ور وتجدّدَ ضَرُعُه، وقالوا ما هو إلا كسَمر البارحة ، وليس كمرُهم و در پستان او بیچ شیر نمانده و گفتند که شریعت ہمچو افسانه شب گذشته است و ہمچو مرهم زخمها القروح بل كالأشياء القارحة ۔وقد بقوا تلك الآراء ، ونقوا نیست بلکه خود زخم پیدا کننده است و اوشان این رائے با را در مردم شهرت داده اند و این هذه الأهواء۔ فانظر كيف تمادى اعتياصُ المسير، وسرَتُ ہوا ہائے نفس را فاش کرده اند پس بہ ہیں کہ چگونه پیچیدگی راه و دشواری آن دراز شد و هذه العقيدة في أكثر الناس من الفقير و الأمير، وصارت عقیده در اکثر مردم از فقیر و سرایت کرده است و الشريعة كبئر معطَّلة ومصــر حـصـيـد فــي أعـيـن الـحـكـام۔ و شہر ویران گردید ور شریعت ہمیچو چاه بیکار نظر حکام۔ فلا يُحرَزُ جَنَى عُودِها كما هو حقها مِن دُول الإسلام، وما و حاصل نمی شود میوه شاخ او از دولتہائے اسلام چنانکہ حق اوست و نری ملگا من ملوک ملّتنا عند الأثام أن يراعى | شا ہے از شاہان اسلام بوقت سزائے گناہ نه می بینیم که بر وقت