لُجَّة النّور — Page 415
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۱۵ لجة النور والفطرة من الزمر، وقالوا لن نقبل معجزاتِ الأنبياء والكرامات، فإنها رفتند و گفتند که ما معجزات انبیاء وکرامات ہرگز قبول نے نیم چرا کہ ایں ہمہ عظ قصص لا يصدقها قانون الفطرة ولا نجد نموذجًا منها في سلسلة | قصه ها هستند و قانون فطرت آنرا تصدیق نمی کند و پیچ نمونه آنها در سلسلہ مشاہدات نه می یابیم المشاهدات ۔واختار قوم سوادًا أعظم ولو جمع الأشرار، و و قوم دیگر گروه را اختیار کردند گوآن گروه از مردم شریر پر باشد و الوا مَن سلك الجَدَدَ أَمِنَ العِثار ۔ ولا يعلمون گفتند هر که طریق مستوی را اختیار کر د یعنی پنجه پا جماع زد او از لغزشها در امن بماند ونمی دانند أن الإجماع قـد كـان إلــى زمـن الـصـحــابة، ثم حدث الفيجُ الأعوج کہ اجماع تا زمانہ صحابہ رضی اللہ عنہم بود باز شیح اعوج پیدا شد و انحرف كثير منهـ من الجادّة، لذالك اشتدّت و و بسیار کس از صراط مستقیم منحرف شدند و از ہمیں سب ضرورت هذا مثل من أمثال الجاهلية، يُضرب حقًّا على الاتباع، والغرض منه مدح الإجماع۔ و ایں مثالی است از مثالہائے زمانہ جاہلیت که می زنند تا رغبت عمل آں دہند۔ و غرض از اں ستائش اجتماع است و قالوا من شدَّ وانفرد عن الجمهور، فمثله كمثل رجل نزل بتلعةٍ وما نزل بنجد من گفتند که هر که منفر د ماند و از جمهور علیحدہ ماند پس مثال او مثال آں کسے است که در زینے شامل شد که آنجا سیلاب از بالائے کوہ الحسور، فجاء السيل وجرف به مع جميع ما كان من البعاع؛ فالغرض أن المرء على خطر می آید وز رماندگی بر زمین بلند فروکش نشد ۔ پس سیلاب آمد و اوراو ہمہ متاع او را بیکبارگی برد۔ پس غرض از بین مثل این است که في الانفراد وفي التلاع هذا وأنا أقول إن هذه الأمثال ليست في كل محل واجبة الاتباع، وإنهم انسان در حالت تنہائی و در حالت نزول در مکان نشیب وادی و سیلاب گاه جبال در خطره می باشد این مثل است مگر من میگویم که ما فهموا مواردها وما نطقوا إلا كالشاع۔ وما آمنوا بالنبيين الصادقين المنفردين وصالوا عليهم كالسباع منه ہمچو ایں مثال در هر جا واجب العمل نیستند - ندانستند که مورد ہائے ایں مثالہا چیست و ہمچونا دانے سخن گفتند و انبیا را منفرد و تنها دانسته بدوشاں ایمان نیاوردند و هیچو درندگان حمله کردند - منه