لُجَّة النّور — Page 388
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۷۷ لجة النور دامغة، بما بلغوا في نشأتهم الظلمانية إلى هوية إبليسية، واحتاجوا چرا که او شال در پرورش ظلمانی خود تا بماہیت ابلیسیه رسیده بودند و محتاج شدند إلى عصا ثامغة ۔ وإنهم تبعوا الفلاسفة في جميع ما رقمه سوئے عصائے شکنند چرا که ایشان در جمیع آں امور پیروی فلاسفه کردند که سرانگشت فلاسفه آن را بنائهم، ونطق به لسانهم، ودخلوا بطونهم، واستيقنوا ظنونهم۔ نوشت و زبان آناں باں گویا شد و در شکم ہائے ایشاں داخل شدند و گمانہائے ایشان را یقین واستحسنوا شؤونهم، واستبدلوا الزقوم بالتي هي لهنة الجنة و پنداشتند و کا رہائے ایشان را نیکوشمردند و زقوم را بعوض آل طعام گرفتند که قبل از طعام بهشت أخذوا الخَزَفَ و أضاعوا وشاح دررهم اليتيمة الفريدة۔ بطور نمونه داده شد سفال را گرفتند و حمیل در ہائے یگانہ ضائع کردند وقالوا : ما انحلتُ عُقَدُنا وما انكشف غطاؤنا إلا بكتب و گفتند کہ عقدہ ہائے ما حل نشدند و پردہ ہائے ما منکشف نشدہ مگر بکتا بہائے و این و و الفلسفة، وإن هي إلا حيل كاذبة، وكلمات مخلوطة بالمكر فلسفه ہمہ حیلہ ہائے دروغ کلمات آمیخته به مکر والفرية، بل ما حصلت لبانة نفوسهم الأمارة إلا في طرق و افترا هستند بلکه حقیقت این است که حاجت نفس امارہ شاں بجز این امر الإباحة والخروج من الربقة الملية ۔ ولا يعلمون أن حاصل نمی شد که از ربقه ملت و مذہب بیرون آیند و نمی دانند که شرائع الأنبياء قد هدت إلى حضرة غفل عنها عقول الحكماء۔ شریعتہائے انبیاء سوئے آں درگاہ ہدایت کرده اند که ازاں عقول حکما غافل اند وأوضحت أسرارًا لم يزل الفلاسفة في ظلمات منها لا يعلمون و واضح کردند آن راز ها را که همیشه بودند فلاسفه در تاریکی ها ازاں نمی دانستند