لُجَّة النّور

لُجَّة النّور — Page 380

روحانی خزائن جلد ۱۶ ۳۸۰ لجة النور فلا شك أن هذا الوهم باطل بالبداهة ومن قبيل الأغلوطات۔ پس هیچ شک نیست که این وهم به بداہت باطل است و از قبیل مغالطه ها است ۔ ولا يزعم كمثل هذا إلا الغبي الذي ذهب عقله بسيل | و هیچ کس چنیں زعمے نہ کند مگر آنکہ سیل تعصبات عقل او برده باشد التعصبات۔ و ليس عندنا جواب قريحة جامدة، وفطنة زیر کی فرو نشسته نیست و و حاجت رو بسته و نیست و نزد ما جواب طبیعت خامدة، و لا حاجة إلى ردّ هذه الخرافات۔ و لو كان خرافات این اگر ایس لهذا الاعتراض مورد من موارد الصواب، فكان من الواجب اعتراض را موردی متحقق از موارد صواب بودے۔ پس بر رسول أن يمنع رسول الله صلى الله عليه وسلم صحابته من تكلمهم صلی اللہ علیہ وسلم واجب شدے کہ صحابه خود را گفتگوئی شان ببلاغة البيان وفصاحة التبيان سدًّا للباب، ولكن الرسول بلاغت بیان و فصاحت تقریر برائے سد باب منع فرمودے۔ مگر رسول خدا صلى الله عليه وسلم ما منعهم وما أشار إلى أن ينتهوا من صلی اللہ علیہ وسلم ایشان را منع نکرد و نه بدیں اشارت فرمود و ایں ظاہر نہ کرد هذه العادة، و ماندّد بأنه من مناهى الشرع لما فيه رائحة که این عادت از منہیات شرع است چرا که دریں بوئے از شرکت من الشركة، بل حث عليه في مواضع فما استقالوا منه یافته می شود بلکه در چند مقام بریں رغبت داد پس صحابہ ازیں خدمت در گذاشتن ليتأدبوا مع كلام حضرة العزّة، بل تصدوا للنظم والنثر نخواستند و این معذرت پیش نه کردند که طریق بلاغت و فصاحت دور از ادب کلام رب مجید است بلکه