اِعجاز المسیح

اِعجاز المسیح — Page 106

روحانی خزائن جلد ۱۸ 1+4 اعجاز المسيح أن هذه الإفاضة في حكم الحمد من الله الرحيم۔ فإنه لا کہ ایس فیض رسانیدن در حکم تعریف کردن است از طرف خدا چرا که او نازل نمی کند يُنزل هذه الرحمة على عامل إلّا بعد ما حمده على نهجه این رحمت را بر عاملے مگر بعد زاں کہ تعریف کرد او را بر راه راست القويم ورضی به عملا و رآه مُستحقًا للفضل العميم۔ ألا او و بر عمل او راضی شد و او را مستحق فضل عمیم دانست۔ آیا نمی بینی ترى أنه لا يقبل عمل الكافرين والمشركين والمرائين که او قبول نمی کند عمل کافران و مشرکان و ریاکاران و متکبران والمتكبّرين۔ بل يُحبط أعمالهم ولا يهديهم إليه ولا بلکہ حبط اعمال شاں می کند و سوئے خود ہدایت نمی فرماید و مدد نمی کند ينصرهم بل يتركهم كالمخذولين۔ فلا شك أنه لا يتوب و ہمچو مخذولاں می گزارد۔ پس هیچ شک نیست که او تعالی إلى أحد بالرحيمية ولا يُكمل عمله بنصرة منه والإعانة۔ سوئے کیسے برحمت رجوع نمی فرماید و عمل او را بهدد خود کامل نمی فرماید إلا بعـد مــا رضــى بـــــه فــعــلا وحــمــده ده حمدًا بعد زانکه بر کار او راضی شد و او را تعریف کرد (١٠) يستلزم نزول الرحمة۔ ثم إذا كـمـل الـحمد من الله که مستلزم نزول رحمت است باز چوں حمد کردن خدا تعالیٰ بنده را بكمال أعمال المخلصين۔ فيكون الله أحمد و بوجه عمل خالص بنده بکمال می رسد پس دریں صورت خدا احمد می گردد