اِعجاز المسیح — Page 63
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۶۳ اعجازالمسيح ور کلام او ودیعت فلوات وعلاه صغار وعليه أطمار۔ فأدركه (1) صحرا۔ ذلت و حقارت بر روئے اور دویده و بر و پارچه کهنه و فرسوده و دریده پس در عین وقت كإدراك عهاد۔ لسنة جمـاد۔ ورحض وجهه و ضرورت برسر او رسید و بر غمخواری او چنان شتافت که باران بهاری برائے غمخواری سال أزال وسخ مئين وصب عليه الماء المعين۔ فبعث خشک می شتابد و گرد از روئے اوشت و چرک صدی با باب صافی دور کرد و بنده از عبدا من عباده لإ تــمــام الحجة۔ وأودع كلامـــه بندگان فرستاد۔ و معجزه إعجازًا ليكون ظلا للمعجزة النبـويـة عـلـيـه ألوف نہاد تا که آن کلام معجزه نبویه را بطور ظل باشد براں نبی ہزار با درود الصلاة والتحيّة۔ ولا يمس منه منقصة شأن كلام و تحیة باد۔ و ازین معجزه در کلام الهی بیچ منقصت و کسر رب الكائنات۔ فإن الكرامات أظلال للمعجزات۔ شان لازم نمی آید چرا که کرامات ظل معجزات و کذالک دمّر الله كل ما دبّر العدا كالصائد۔ وهدم كل ہم چنیں تباہ و ویران کرد خدا تعالیٰ ہر چہ دشمنان مابنوا من المكائد وأبطل كل ما حققوا مكيدةً۔ وأخر بتد بیر با قرار داده بودند و منهدم کرد هر چه از فریبها ساخته بودند و کل ما قدموا حربةً۔ وعـــــــل كـــل مــــا باطل کرد هر فریبی را که ثابت و متحقق کرده بودند و مؤخر کرد آن حربه با را که پیش آورده هستند