براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 376
روحانی خزائن جلد 1 ۳۷۴ براہین احمدیہ حصہ چہارم ہے کہ خود انسان کی طبیعت کسی خاص خاص وقتوں میں بولیوں میں تغیر بقیه حاشیه نمبراا در خور و مه شکی نگیرد راه گمرہی تا دے کہ سرتابی نیستی طالب حقیقت راز بر وجودش از صنعت استدلال وصلش از آله مجازی نیست گر بر آتش دو صد جگر سوزی نیستت خبرے نیستت ز جانا نہ آن یقینی که بخشدت دادار تو ز دلدار خویش دیده بخواه چون بجوئی از صدق دل یابی بس همین مشکل است اے ناساز این مجاز است نے چو اصل وصال باز کن دیدہ جائے بازی نیست قیاس پیروزی زنی هرزه گام کورانہ چون قیاس خودت نهد بکنار نے از و عقلاء آن یکی از دهان دلداری نکتہ ہائے شنید اسراری و آن دگر از خیال خود بگمان پس کجا باشد این دو کس یکسان اے کہ مغرور راہ مظنونے تو نہ عاقل که سخت مجنونی آن خدا را کزوست منت با بشمرے زیر منت این خدائی عجیب در دل تست که چنین است زار و مانده و شست تانه از عاقلان مدد با یافت نتوانست سوئے خلق شتافت کے پسندو خرد که آن اکبر شہرتے یافت از طفیل بشر شب تارست و دشت و بیم دوان چون بخوابی بغفلت اے نادان خیز و برحال خود نگاه بکن خطر راه بین و آه بکن خیز و از نفس خود بپرس نشان که چه خواهد مراتب عرفان می تپد از برائے رفع حجاب یا قیاسش بس است در هر باب نفس چو تعطش با افلا تبصرون گفت خدا وفي انفسكم افلا تبصرون ! تو اسیری بصد هزار خطا خیز و در به ہر خطائے بتر ز اثر در ها عجب این کوری است و بے بصری که ازین کار خام بے خبری تو نہ فہمی سخن خطا این جاست سخن راست است نے زخطاست ل الذاريات: ۲۲