براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 376
روحانی خزائن جلد ۱ ۳۷۴ براہین احمدیہ حصہ چہارم ہے کہ خود انسان کی طبیعت کسی خاص خاص وقتوں میں بولیوں میں تغیر بقیه حاش ، نمبراا و بخواه دیده در خور شکے نگیرد راه تو ز دلدار خویش گمرہی تا دمے کہ سرتابی چون بجوئی ز صدق دل یابی نیستی طالب حقیقت راز بس همین مشکل است اے ناساز و جودش از صنعت استدلال این مجاز است نے چو اصل وصال وصلش از آله مجازی نیست باز کن دیده جائے بازی نیست گر بر آتش دو صد جگر سوزی نیست خبری نیستت ز جانا نہ ے از قیاس پیروزی زنی ہرزہ گام کورانہ آن یقینی که بخشدت دادار چون قیاس خودت نهد بکنار آن یکی از دهان دلداری نکتہ ہائے شنید و اسراری و آن دگر از خیال خود بگمان پس کجا باشد این دو کس یکسان نہ عاقل کہ سخت مجنونے اے کہ مغرور راه مظنونی تو آن خدا را کزوست منت با بشمرے زیر این خدائی عجیب دل تست ور عقلاء که چنین است زار و مانده و ه و شست تانه از عاقلان مدد با یافت نتوانست سوئے خلق شتافت کے پسندد خرد که آن اکبر شہر تے یافت از طفیل بشر شب تارست و دشت و بیم دوان چون بخوابی بغفلت اے نادان خطر راه که به بین و آه بکن خیز و برحال خود نگاه بکن و از نفس خود بپرس نشان مے تپد از برائے رفع حجاب قیاسش بس است در هر باب خیز خواهد مراتب عرفان چه گفت خدا افلا تبصرون نفس تعطش با وفي انفسكم افلا تبصرون تو اسیری بصد ہزار خطا ہر خطائے بتر ز اثر در ہا عجب این کوری است و بے بصری که ازین کار خام بے خبری سخن راست است نے زخطاست تو فهمی سخن خطا این جاست الذاريات: ۲۲