براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 366
روحانی خزائن جلد ۱ لیکن بقیه حاشیه نمبراا ۳۶۴ براہین احمدیہ حصہ چہارم بہ بداہت عقل ظاہر ہے کہ اگر کسی بچہ کو بولی نہ نہ سکھائی دل مرده درون تباه گر بود گوش بشنوی صد آه از که چرا رو بتافتم ز خدا دل نهادم در آنچه جدا قدر این راه پرس از اموات اے بسا گورہا پر از حسرات نہی پائے جائے آنست کز چنیں جائے از تورع برون ہر چہ اندازدت ز یار جدا باش زان جمله کاروبار جدا آخر اے خیرہ سرکشی تا چند کس ز دلدار بگسلد پیوند روئے دل را بتاب از اغیار باش ہر دم بجستجوئے نگار رو بدوکن که رو رخ یارست تو برون از خود لقا این ست تو ہمہ رو ہا فدائے دلدارست ور و محو شو بقا این ست ہر کہ غافل ز ذات پیچون ست او نه دانا که سخت مجنون ست بتابی از رخ دوست دیگرے را نشان دہی کہ چو اوست تابکے ، ور رو رو عالم نظیر یار کجا عاشقان را بغیر کار کجا چو بدل آتشے زعشق افروخت داستان ماند و غیر او همه سوخت لیکن این ست بخشش یزدان تا نه بخشند یافتن نتوان آن کسان را عطا شود ز خدا کر کمند خودی شوند رہا وز فرامین او برون نشوند جائے زیر حکم کلام حق بروند دیگری را نمی دهند اینجا ور دہندش ثبوت آن بنما غیر را آن وفا و مهر کجا زہد خشک ست غایت عقلا بے خبر از حقیقت و رازند خرد نازاند پر عاقلانے کہ سید کرده برون ہمیچو گوری اندرون پر از خبث گوناگون مرخدا را چوسنگ داده قرار عاجز از نطق و ساکت از گفتار آن خدائے که حتی و قیوم است نزد شان یک وجود موهوم است حمد سہو کتابت معلوم ہوتا ہے' سپید “ ہونا چاہیے۔ (ناشر) ۳۱۳