براہین احمدیہ حصہ سوم — Page 231
روحانی خزائن جلد 1 ۲۲۹ براہین احمدیہ حصہ سوم خیال سے پیدا ہوتی ہے۔ ان دونوں طور کی باتوں میں اس قدر فرق واضح ہوتا ہے ﴿۲۰۸ کہ جیسے قوت شامہ کے آگے بشرطیکہ کسی فطرتی یا عارضی آفت سے ماؤف نہ ہو خوشبو بقيه 11 ه حاشیه نمبر ا ا مدان ناقص و ابکمش چون جماد تو خود ناقصی و دنی الصفات خیالات بیهوده کردت تباه کمال خدا را میفکن زیاد منه تهمت نقص بر پاک ذات خود از پائے خود اوفتادے بچاه خیالت شبی هست تاریک و تار فزوده بر آن شب زکین صد غبار نه دل را چو دزدان بشب شاد کن بترس و از روز سزا یاد کن اگر و گر برسر آب ها بگذری و گر خاک را زرکنی از فسون ۲۰۸ در ہوا ہمیچو مرغان پری و گر از آتش آئی سلامت برون نیاری که حق را کنی زیر و پست مکن ژاژ خائی چو مجنون و مست خدا هر که را کرد مهر منیر نه گردد از دست تو خاک حقیر دل خود بہرزہ مسوز اے دنی نہ کاہد ز مکر تو افزودنی بهارست و باد صبا در چمن کند نازها با گل و یاسمن زنسرین و گلہائے فصل بہار تو اے ابله افتاده اندر خزان به قرآن چرا برسر کین دوی نسیم صبا می وزد عطر بار همه برگ افشانده چون مفلسان نه دیدی از قرآن مگر نیکوی اگر نامدی در جہاں این کلام نماندی به دنیا ز توحید نام جہاں بود افتاده تاریک و تار از و شد منور رخ هر دیار به توحید را ہی ازو شد عیان ترا هم خبر شد که هست آن یگان وگرنه به بین حال آبائے خویش به انصاف بنگر در آن دین و کیش بود آن فرومایہ بد گوہری که از منعم خود بتابد سرے ز اندازه خویش برتر میر پزشکی مکن چون ندانی هنر