براہین احمدیہ حصہ سوم — Page 231
روحانی خزائن جلد ۱ ۲۲۹ براہین احمدیہ حصہ سوم خیال سے پیدا ہوتی ہے۔ ان دونوں طور کی باتوں میں اس قدر فرق واضح ہوتا ہے (۲۸ کہ جیسے قوت شامہ کے آگے بشرطیکہ کسی فطرتی یا عارضی آفت سے ماؤف نہ ہو خوشبو مدان ناقص و ابکمش چون جماد کمال خدا را میفکن زیاد تو خود ناقصی و دنی الصفات منه تهمت نقص بر پاک ذات خیالات بیہودہ کردت تباہ خود از پائے خود اوفتادے بچاه خیالت شبے ہست تاریک و تار فزوده برآں شب زکین صد غبار نه دل را چو دزدان بشب شاد کن بترس و ز روز سزا یاد کن اگر و گر برسر آب با بگذری در ہوا ہمچو مرغان پری و گر ز آتش آئی سلامت برون و گر خاک را زرکنی از فسون نیاری که حق را کنی زیر و پست مکن تاثر خائی چو مجنون خدا ہر که را کرد مهر منیر و مست نه گردد ز دست تو خاک حقیر دل خود بہرزہ مسوز اے دنی نہ کاہد ز مکر تو افزودنی بہارست و باد صبا در چمن کند ناز با با گل و یاسمن می وزد عطر بار زنسرین و گلہائے فصل بہار نسیم تو اے ابله افتاده اندر خزان ہمہ برگ افشانده چون مفلسان به قرآن چرا برسر کین دوی نه دیدی از قرآن مگر نیکوی اگر نامدی در جہاں این کلام نماندی به دنیا ز توحید نام جہاں بود افتاده تاریک و تار از و شد منور رخ ہر دیار به توحید را ہی ازو شد عیان ترا هم خبر شد که هست هست آن یگان وگرنه به بین حال آبائے خویش به انصاف بنگر در آن دین و کیش بود آن فرومایہ بد گوہرے که از منعم خود بتابد سرے ز اندازه خویش برتر میر پژشکے مکن چون ندانی ہنر