براہین احمدیہ حصہ سوم — Page 177
روحانی خزائن جلد ۱ ۱۷۵ براہین احمدیہ حصہ سوم میں ذلت کی خاک بھرنے والے پیدا ہو جاتے۔ یہ خدا ہی کی شان ہے کہ سارے جہان کو بقیه حاشیه نمبراا زندگی در مردن و بجز و بکاست ہر کہ افتادست او آخر بخاست ہست جام نیستی آب حیات ہر کہ نوشیدست او رست از ممات عاقل آن باشد که جوید یار را و از تذلل با بر آرد کار را بهتر ازان عقل و خرد کت بچاه کبر و نخوت افگند طالب حق باش و بیرون از خود آ خود روی با ترک کن بهر خدا من ندانم این چه ایمان ست و دین دم زدن در جنب رب العالمین تو کجا و آن قادر مطلق کجا توبه کن این الہی ہا کم نما یک دے گر رفح فیفش کم شود ایں ہمہ خلق و جهان برہم شود پست ہستی لاف استعلا مزن و از گلیم خویش بیرون پا مزن عابد آن باشد که پیشش فانی است عارف آن گو گویدش لاثانی است خویشتن را نیک اندیشیده ای هداك الله چه بد فهمیده این چنین بالا ز بالا چون پری یا مگر زان ذات پیچون کاخ دنیا را دیدستی بنا کت خوش افتادست این فانی دل چرا عاقل به بندر اندر این ناگهان باید شدن بیرون ازین از پئی دنیا بریدن از خدا بس ہمیں باشد نشان اشقیا چون شود بخشائش حق بر کسے دل نمی ماند به دنیائش بسے ہوش کن کین جائگہ جائے فناست باخدا میباش چون آخر خداست زہر قاتل گر بدست خود خوری من چه سان دانم که تو دانشوری آن گرو ہے بین که از خود فانی اند جان فشان بر گفته ربانی اند فارغ افتاده ز نام و عزّ و جاه دل ز کف و از فرق افتاده کلاه دور تر از خود به یار آمیخته منکری سرا آبرو از بهر روئے ریختہ دیدن شان میدهد یاد از خدا صدق ورزان در جناب کبریا