براہین احمدیہ حصہ سوم — Page 176
روحانی خزائن جلد ۱ ۱۷۴ براہین احمدیہ حصہ سوم ۱۶۴ نادان مغرور ایسا دعویٰ کرتا تو ہزاروں اُس سے بہتر تالیفیں کرنے والے اور اس کے منہ آب جان بخشی از جانان آیدت رو طلب میکن اگر جان بایدت بقیه حاشیه نمبراا هست آن آب بقا بس ناپدید کس بجز مصباح حق راهش ندید آن خیالاتی که بینی از خرد پر تو آن هم ز وحی حق رسد لیک چشم دیدنت چون باز نیست زین دل تو محرم این راز نیست سرکشی از حق که من دانا دلم حاجت وحیش ندارم عاقلم در دے عقل ترا رسوا کند لغزش تو حاجتی پیدا کند عقل تو گورے مخصص از برون منتہائے عقل تعلیم خداست و اندرونش چیست؟ یک لاشے زبون ہر صداقت را ظهور از انبیاست ہر کہ علمی یافت از تعلیم یافت تافت آن روئے کزو روئے نیافت اے قصیر العمر گیر آموزگار با زبان حال گوید روزگار طبع زاد ناقصان ہم ناقص ست گر ترا گوشے بود حرفے بس ست حق منزه از خطا تو پُر خطا داور یا کم کن و بر حق بیا عقل تو مغلوب صد حرص و ہواست تکیه بر مغلوب کار اشقیاست از کس و ناکس بیاموزی فنون عار داری زان حکیم به چگون از تکبر راه حق بگذاشته این چه کردی این چه تخمه کاشتے اے ستمگر این همان مولائے ماست کز عطیاتش همه ارض و سما ست ابر و باران و مه و مهر آفرید کرد تابستان و سرما را پدید تا بفضل او غذائی خود خوریم زنده مانیم و تن خود پروریم آنکه بر تن کرد این لطف اتم کے کند محروم جان را از کرم وحی فرقان ست جذب ایزدی تا برندت از خودی در بی خودی هست قرآن دافع شرک نهان تا رہے از کبر و خود بینی و ناز دور شو از کبر تا رحم آیدش تا مراد را هم از و یا بی نشان تاشوی ممنون فضل کارساز بندگی کن بندگی می بایدش