انجام آتھم — Page 244
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۲۴۴ مكتوب احمد ۳۴۴ ثوب خيلائه، ولا يترك سير جهلاته، ولا يتوب من خزعبيلا ته، بل يظن پندار را بر نمی کشد ۔ وسیر تہائے جہالت را نمی گذارد و از کار ہائے باطل خود تو به نمی کند بلکه گمان می کند که مکر او او را أنه ينفعه کیده، ويسخر به صیده۔ فلما رأيت أن أعماله ستوبقه، وأن دلاله | نفع خواهد داد و از مکر او شکار او در قابوئے او خواهد آمد پس چون دیدم کہ اعمال او عنقریب اور اہلاک خواهند کرد۔ و ناز سيُقلقه، أشعتُ من سيئاته بعض الهنات، وإنّما الأَعْمَالُ بالنيات، وعليها | او عنقریب اور ا بے آرام خواهد نمود بعض بد بہائے اور ا شائع کردم و اعمال بہ نیت با وابسته اند و مدار مجازات بر نیست ها مدار المجازاة ۔ ثم نعود إلى قصتنا الأولى، فاعلم أنه دعانا ثم أبى، وما حمله على ست باز ما سوئے قصہ اول عود می کنیم - پس بدان که اول او مارا بخواند باز سر بتافت و این کناره کشی از این سبب از وصادر ذلك إلا خوف أحرقه بنار اللظى، فإنه قرأ كتبنا فوجدها كدر أجلى، فأوجس في شد که او را آن خوف گرفت که بنار دوزخ او را بسوزانند چرا که او کتا بہائے مارا مثل گوہر تابان یافت پس در دل خود خوف نفسه خيفة وما أبدى، وأنقض ظهره ما رأى۔ فما تمالك أن يشجع قلبه المزء ود، و نشانید و ظاہر نہ کرد۔ و آنچه دیده بود کمر او را بشکست۔ پس مالک این امر نماند که دل تر سنده خود را دلیر تو اند کرد و يحضر الموطن الموعود، ويُرى جَناه والعُودَ۔ بل أشار إلى رُجَيلِ وَغُبِ، وفرخ ليس عليه در میدان بحث حاضر تواند شد و ثمره خود را و شاخ خود را بنماید بلکہ سوئے مرد کے احمق اشاره کرد۔ آن مرد کے کہ چوزه است إلا زَغْبٌ، واحتال وقال إني لن أخرج من جحرى، وهذا تلميذى قد رُبِّي في خورد و اندک موہائے بار یک بر خود دارد و حیله کرد و گفت که من از سوراخ خود هرگز بیرون نخواهم آمد و این شاگرد من است حجرى، فبارزه إن كنت من المبارزين، وإنى أنساب كالتنين من خوف القاتلين۔ و در کنار من پرورش یافته - پس اگر خواهی با او مقابله کن و من در سوراخ خود واپس می روم همچنان که ما را ز اندیشه کشندگان فقلت يا هذا، لا تحسب أن تنجو من مخلبي بكيد، ولو صرت جد أبازيد | بسوراخ خود می خزد پس گفتم اے فلان این گمان مکن که از پنجه من بمکرے نجات خواہی یافت۔ اگر چہ ابوزید اہل مقامات