انجام آتھم

انجام آتھم — Page 227

روحانی خزائن جلد ۱ ۲۲۷ مكتوب احمد مع ذكر العقوبة، وإن لم تقبل فعليك أن تُرينا شرطًا في تلك القصة، فلا (۲۲۷) شرطے موجود نیست۔ واگر قبول نکنی پس بر تو واجب است که دران قصہ مارا شرطے بنمائی۔ پس تكن كالأعمى مع وجود البصارة واعلم أن الشرط لم يكن أصلا في القصة | با وجود بصارت ہمیچو نابینا مشو و بدانکه در قصہ مذکور ہرگز شرطے نبود۔ المذكورة، ولأجل ذلك ابتلى يونس وصار من الملومين، ونزلت عليه | و برائے ہمین یونس علیہ السلام را ابتلا را ابتلا پیش آمد و مورد ملامت گردید - و بر و غمها وارد شدند الهموم، وأخذه الضجرُ المذموم، حتى استشرف به التلَفُ، ونسى كل حتی که حالت او تا بموت رسید و ہر بلاء گذشته تنگی دل او را گرفت بلاء ء سلف، وظنّ أنه من المُفتَنين۔ فما كان سبب ا افتنانه إلّا أنّه | را فراموش کرد و گمان کرد که در فتنہ عظیم افتاده است و سبب بلائے او بجز این پیچ نبود که او یقین کرد که استيقن أن العذاب قطعى لا يُرَدّ ، وأنه سيقع في الميعاد كما يود، فانقضى عذاب قطعی است که رو نخواهد شد۔ و بالضرور چنانکه خواہش اوست در میعاد واقع خواهد شد ۔ پس میعاد الميعاد وما استنشـى مـن الـعـذاب ريحًا، وما استغشى لباسًا مريحًا، فأضجره گزشت۔ واز عذاب بیج بوئے نشمید ۔ ونه لباس راحت رساننده را پوشید پس یاد هذا الاذكار، واستهوته الأفكار، وكان رأى القومَ غالين في المراء ، ومُنبرين | این واقعہ دل اورا تنگ کرد و فکر با او را فرو افگند و قوم را دیده بود که در خصومت غلو می کنند و در انکار بالإباء ، فحسب أنه من المغلوبين فقال لن أرجع إليهم كذابًا ولن أسمع لعن پیشقدمی ہامی نمایند ۔ پس دانست که من مغلوب شدم پس گفت که من هرگز در حالت کذاب قرار داده شدن سوئے الأشرار، وما رأى طريقًا يختاره، فألقى نفسه في البحر الزخار، فتداركه رحم ربّه | اوشان نخواهم رفت - ولعن و طعن شریران نخواهم شنید و یکی را ہے ندید که آنرا اختیار کند - ناچار خویشتن را بدریا