البلاغ

البلاغ — Page 449

روحانی خزائن جلد ۱۳ ۴۴۹ ترغيب المؤمنين كالرأس۔ ونجينا من قطوب الخطوب۔ و حروب الكروب۔ وكنا نمد الابصار و از حوادث و جنگہائے بے قراری نجات داده شدیم و ما سوئے ایس وقت مبارک چناں چشم خود الى ذالك الوقت السعيد۔ كما تمد الاعين لهلال العيد۔ وكنا نبسط يد دراز می داشتیم همچناں کہ سوئے ہلال عید چشم بر داشته می شود و ما برائے ایں دولت دست دعا می الدعاء لهذه الدولة۔ بما اصابتنا مصائب في زمن الخالصة۔ و نبابنا مالف ﴿۷۷﴾ گستریدیم چرا که در زمانه خالصه مصیبت ها بما رسیده بود و وطن ما ما را نا موافق آمده بود و الوطن و اخرجنا من البقعة۔ وكانت آباء نا اقتعدوا غارب الاغتراب۔ بما از جائے خود بیروں کردہ شدیم و پدران ما باعث سختی خالصه مسافرت اختیار کرده بودند - چرا که اكر هوا و بعدوا من الاتراب۔ فتركوا دار رياستهم وجميع ما كان لهم من اوشاں جبرا از رفیقان وطن دور کرده شدند - پس دارالر یاست خود را ترک گفتند و شتران شب القرى و نصوا ركاب السرى۔ وجابوا في سيرهم وعورا۔ و تركوا راحة و روی تیز براندند و در سیر خود زمینهائے سخت را قطع کردند ۔ و راحت و شادمانی را ترک کردند - حبورا ۔ وانضوا اجاردهم تسيارا۔ و ما رأوا ليلا و لا نهارا۔ حتى وردوا حمى و اسپان کم مو را در سیر خود لاغر کردند ۔ و نه روز را دیدند و نه شب را تا بحدے کہ در حد و دریا ستے رياسة كفلتهم بحراسة ۔ فسروا ايجاس الخوف واستشعاره الى ايام۔ و رأوا داخل شدند - و آں ریاست متکفل مہمات شاں شد ۔ پس چند روزے خوف پنهان و آشکار را از لعاع الامن و ازهاره بعد آلام۔ ثم طلعت علينا شمس الدولة البرطانية و خود دور انداختند و سبزه امن و شگوفه آوردن آن بعد درد با بدیدند باز بر ما آفتاب دولت امطرت مزن العنايات الرحمانية۔ فتسربلنا لباس الأمن بعد ايام الخوف | برطانیہ بدرخشید و باران عنا یتہائے ربانی ببارید ۔ پس لباس امن بعد روز ہائے خوف بپوشیدیم وصرنا مخصبين نعم العوف۔ فعدنا و اباء نا الى منبت شعبتنا ۔ و ملنا الى و آسوده حال و نیکو احوال شدیم پس ما و آبائے ما سوئے وطن خود رجوع کردیم و سوئے خانہا