حیاتِ احمد (حیاتِ احمد۔ جلد اوّل) — Page 240
حیات احمد ۲۴۰ جلد اول حصہ دوم یک سلامی نشنوی ای مرد دین که نگیرد آخرت آں آستین بی می طمع نشنیده ام از خاص و عام من سلامی خانه جا بجا ای برادر والسلام و گو بگو جز سلام حق تو ہیں آنرا بجو خانه مشام از دہانِ آدمی خوش ہم پیام حق شنودم هم سلام ویں سلام باقیاں پر ہوئی آں من همی نوشم بدل خوشتر ز جان زاں سلام او سلام حق شدست کاتش اندر دودمان خود از دست مرده است آں خود شده زنده مردن برب زاں بود اسرار حقش در دو لب تن در ریاضت زندگی ست رنج این تن روح را پائندگی ست گوش بنهاده بدال بنهاده بدال مرد خبیث می شنید او از خروش این حدیث دویدن آن شخص بسوئی موسیٰ علیہ السلام بز نہار چوں خبر مرگ خود بشنید چوں شیند اینها رواں شد تیز و تفت پر در موسیٰ کلیم اللہ رفت گفت رو رو ہمی مالید برخاک او ز بیم که مرا فریاد رس زین ای کلیم پره پر چونکہ استا گشته بفروش خود را و جه ز پر مسلماناں زیاں انداز تو کیسه ہمیانها را کن دو تو و من درون خشت دیدم این قضا که در آئینہ عیاں شد مر ترا عاقل اول بیند آخر را بدل اندر آخر بیند از دانش مقل مر مرا بر سر مزن بر رو ممال باز زاری کرد کای نیکو خصال از من آن آمد که بودم ناسزا ناسزائیم را ده تو حسن الجزا گفت تیری جست از شست اے پسر نیست سنت کاید آں واپس بسر تاکہ ایماں آں زمان با خود بری لیک در خواہم ز نیکو داوری چونکہ ایماں برده باشی زنده چونکہ با ایماں روی پاینده