درثمین فارسی (جلد دوم)

درثمین فارسی (جلد دوم) — Page xiii

330 333 337 338 339 342 372 375 376 377 379 383 384 416 417 428 429 430 503 504 507 510 نمبر شمار نظم نمبر 50 106 51 107 52 108 53 109 54 110 55 111 54 56 112 57 113 58 114 59 115 60 116 61 117 62 118 55 63 119 64 120 65 121 66 122 67 123 68 124 125 126 69 69 70 70 71 127 مصرع اول وحی حق پر از اشارات خدا است جاں فدائے آنکه او جان آفرید۔آنانکه گشت کو چہ جاناں مقام شاں۔تو یک قطره داری ز عقل و خرد بنگر اے قوم نشانہائے خداوند قدیر۔اے فرید وقت در صدق و صفا سخن نزدم مراں از شہر یارے۔آنکس که بتو رسد شیاں را چه کند۔ہر آں کا ریکہ گردد از دُعائے محوِ جانا نے۔بترسید از خدائے بے نیاز و سخت تمہارے اے قدیر و خالق ارض و سما غریق ورطہء بحر محبت ہماں زنوعِ بشر کامل از خُدا باشد۔حریفی که در شنبه میداشت جاں۔اے پئے تحقیر من بستہ کمر۔۔آسمان بارد نشاں الوقت میگوید زمیں مانده چیزیست دیگر خشک نان چیز دیگر۔۔۔کے شوی عاشق رخ یار۔۔۔نشان اگر چه نه در اختیار کس بودست۔بهر دم از دل و جان وصنف یار خود کنم۔اے محبت عجب آثار نمایان کردی کے تو ان کردن شمار خوبی عبدالکریم۔6