دُرّ مکنون — Page 6
។ این ز بم خنجر خویش بر میان آویز هر که او دشمن است خونش ریز دلبرم کشت می گشت و فیست کس گاه و به شمشیر زلف و تیز نگاه بند و آسان به بود که ما نیست آرزوئے صفات حق گھرات چون خلیلیش ببر هیجان فرمان که براهیش کنی پر قربان بنده را بندگی سزاوار است جاہ جوئی طریق کفار است هر که حق یافت مال را چه کند این سرم زوال ا چه کند۔ مهربان یافتیم جانان را بازخوانید بدگمانان بها زبانم بوصف او نرسد کس بمهر و وفا بد و نرسید سینه دارم پر از شنا نگار که نگنجد بعرضه گفتار همه وقت خوشم نشارش باد دل و جانم فدار کارش باد زین عجب ترکجا بود سخنے نظر او بجانب چوسنے بست دنیا بسان خواف خیال غم و شادیش بہت رنج و وال شمع ایمان خود بدار نگاه تا نه بادی بر دوز و ناگاه لائق آمد بحال عاشق زار که بترسد زبے نیازی یار یار جانی چو مهربان باشد خوف آزردگی بیجان باشد ادب یار را بدار نگاه تانه مسجد ز دست تو ناگاه تا نه بر جان تو وبال آید شادی وصل را زوال آید علی دلبران را شنیده ام بسیار سرکش تا نه یاری کنند رو دو دامن از تو در بکشد