دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 58

۵۸ خانه دوستان بیج کند الامان گر عداوتے بکند است در درویش خطره جان چه کنم حال دشمنیش بیان کنم گر تر اعقل است و تاب و توان بر حذر شوز صحبت نادان خوردن آمد برائے حفظ بدن از گداز و فناء زار شدن نیز نشو و نما بود مقصود نیز یک گونه لذتے مشہور در تعمیر الہی بست پروردگار زمینه پاک این خواص انداز لوازم ناک جز خداوند برتر از اسباب کس نرست از سلاسل غ رو خوابه آنکه محتاج آب و نان باشد من ندانم خدا چسان باشد را آنکه امروز زا دو نر د امرد نه دل بمیراند آن سخن کہ کسے گوید از روئے کینہ یا ہو سے را بے ادب در خدا سخن راندن اسپ تازی است مدحت اسپان و صف انسان بدین صفت نتون زدن نیکو اگر چه مدح و ثنا است لیک در حق مرد استهزار است چون بگوئی مخالف شانش ہے ہر چہ کوئی خطا ہمے گوئی مرداگر چون بدانی چرا ہے گوئی مرا گر مخشے گوئی دست از جان خود مے شوئی را سر برآری بزم جنگ فساد