دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 50

24- راست پرسی بغی در ادارت نہ تو یار کسے نہ کس یارت چون میری جدا شود کارت نہ تو یار کسے نہ کسی یارت همه خویش و برادر و پیوند مونس و همدم اند روزی چند چون نمبر دی تمام شد کارت نہ تو یار کسے نکس یارت یار نا پائدار دوست مدار دوستی را نشاید این غدار حب الله بود محبت است حب ہائے دگر دروغ و در است پشتیم باش و روئے من نبود ار و از دلم تیر گئے مشق برار نیست گر بفضل خودم بگیری دست نیست در کائنات چون من است سخن پاک لطف دادار است آدمی آدمی زگفت است۔ من که خجالت زده ز تقصیرم پرده ام را بپوش چون میرم عمل من همیشه خاک انگار کار با من بفضل وجود بدار نشدم کاربن گفت تو نسپردم قدم براره نکو از هفت پرده و از سیست که پس پرده یک نو اسالیست پس سال بر فلک این هزار با انجم شب فروکش چوت کی عظم اینهمه است صنعت رحمان فوج شاهنشه عظیم الشان یک کتبے سے شان نگاه کن غفلت خویش بین و له بکن چند زان شاه مجنب باندن چند زین گونه کور و کرماندن آن دلی ده که راه تو گیرو وانہ دو عالم پناہ تو گیر گیر راھے کسے کہ آگاه است بره آن مرد کہ بے راہ است هر دم :