دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 50

راست پرسی بغیر درادارت نہ تو یار کے نہ کس یارت چون بمبیری جدا شود کارت نہ تو یار کسے نہ کس بارت همه خویش و براور و پیوند مونس و همدم اندرون سے چند چون ببردی تمام شد کارت نہ تو بار کسے نکس یارت یار ناپائدار دوست مدار دوستی را نشاید این فرار حب الله بود محبت است حب ہائے دگر دروغ و درفات پشتیم باش وردے من نخود آر و از دلم تیر گئے فسق برار من آب و گر بفضل خودم بگیری دست نیست در کائنات چون نسبت سخن پاک لطف دادار است آدمی آدمی ز گفت رست پرده ام را بپوش چون میرم عمل من نمیشه خاک انگار کار با من بفضل وجود بدار من نشدم کاربن گفت تو نسپردم ترم برا ره نکو هر دم از هفت پرده و ازیست که پس پرده یک نواسا راست بر فلک این ہزار ہام اسم شب فروکش چوت کی عظم اینهمه است صنعت رحمان فوج شاہنشہ عظیم الشان یک شے سے شان نگاه یکن غفلت خویش مین و آه میکن چند زان شاه جنب راندن چند زین گونه کور و کرماندن آن دل ده که راه توگیرد و از دو عالم پناہ تو گیر دو تونیک گیر را ھے کیسے کہ آگاه است بره آن مرد کہ بے راہ است م خجالت زده ز تقصیر