دُرّ مکنون — Page 51
رة الوهيت ثاني تا نه عزت ذلیل گردد خوار چون بدانند عزت وافان عیسوی تو ز سه بت مد و چه نے جوئی چہ چون گدا قصہ ہائے شاہ کن یاه رو که در این قسمت نام زرگر بیایدت بزبان زر نیاید بدستت اے نادان سخن معرفت بنا جوئی نیست افزون داستان گوئی دل نکرده زچرگ دنیا صاف بر زبان از ره خدا صداف چون کند محمد زید فرمائی کے نماید تر ز سودائی سهل باشد حکایت از غمر دود داند آنکس که رو بغجه با کرد شود کشور آباد از دوشه نشود امن کو تا بکے تبه نشود تابکے استخوانے زما نخواهی یافت را دو مرده گر در جهان بیاید باز از زمانهائی خود بگوید راز انجہانی میں چیزے نیت خواہش ہر کرا تمیز نے بیت را منکه مستم کنون بقید حیات اے زہر ذرہ ذات تو آگاه نیست یک رو بے توسو سے تو راہ کمتر از ذره ایم در رو تو پیش چوگان خواہشت چون گو سخن فقه و خاطر افسرده جامه زه نده است بر مرده تانه سوزی درخت را ندر دل آلاف کم زن که بست با در گل تانه نور خدا نجس باشد اندرون تیره چون نگی باشد کور گر گوید از زبان خورشید نشود روشنش دو چشم سپید دوشم من