دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 199

اے دلبر زیبائے من زلف تو ہند پائے من کوئے تو شد بادائے من تو جائے جان من شدی اے دلستان ماه رو روچون ہے پیچی چو مو یا دل ہمیداری پور و یا سر بر آنتین شدی چون ماه نو کا ہیره ام مثل کمان گردیده ام بسیار غمها دیده ام زان دم که دور از من شدی اسے دستان مه لقا رو چون بگردانی زما یا دل شدت چون سنگ نا یاس سر بر آن شدی اسے دلستان بے وفا تا چند این جور و جعنا ہر چند نالم در قعا تو سر بر آمن شدی غزل جمال پاک و رخ ہمچو ارغوان داری کلاه گوشه خوبی بر آسمان داری جمال وحسن و لطافت نه آنچنان باری که گوئیت چومه و هر گاستانداری نه شان است که در لاله زار بنشینی تو جائے خود صنما در قضا جان داری ریسکه لشکر د لها خلق مهره است بهر کجا که روی شوکت شهان داری نماند این رخ خوبت بگلشن و گلزار توزیب جنت و آرائش جنان داری دید نشان گر آن بتائے زرینت و گرنه کیست که داند که تو میان داری به بهشت باغ نے ماند این زنخدانی نگر تو این ثمر از روضه بجنان داری نبود خوبی یوسف مگر ز آدمیان تو جان من رخ خوشتر زانی جان داری د لا کلام دگر باشد اهل معنی را تو هر چه رفت کشید یا از منجهان بازی درست کن منظر سے بر خرابی دل خویش اگر تو مغز حقیقت در استخوان فراری