دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 199

اے دلبر زیبائے من زلف تو بند پائے من کوئے تو شد بادائے من تو جائے جان من شدی منت اے دلستان ماه رو روچون ہے پیچی چو مو یا دل ہمیداری چور و یا سر بسر آهن شدی چون ماه نو کا بیده ام مثل کمان گردیده ام بسیار غمها دیده ام زان دم که دور از من شدی اے دلستان مه لقا رو چون بگردانی زما یا دل شدت چون سنگ ها یاس سر بر آن شدی اسے دلستان بے وفا تا چند این جور و جفا هر چند نالم در قف تو سر به آهن شدی غزل جمال پاک و سُرخ ہمچو ارغوان داری کلاه گوشه خوبی بر آسمان داری جمال و حسن و لطافت نه آنچنان باری که گوئیت چومه و مهر و گلستان داری نه شان است که در لاله زار بنشینی تو جائے خود صنما در قضا جان داری ر بسکه لشکر د لها خلق سهره است بهر کجا که روی شوکت شهان داری نماند این رخ خوبت بگلشن و گلزار تو زیب جنت و آرائش جنان داری دید نشان گمر آن بتانے زرینت و گرنه کیست که داند که تومیان داری به بهشت باغ نمی ماند این زنخدانی نگر تو این ثمر از روضه بجنان داری نبود خوبی یوسف مگر ز آدمیان تو جان من رخ خوشتر زانی جان داری دلا کلام دگر باشد اهل معنی را تو هر چه رفت کشیدی از بیجهان بازی درست کن منظر سے ہر خرابی دل خویش اگر تو مغز حقیقت در استخوان داری