دُرّ مکنون — Page 175
160 مع دل مرنجان گردش دوران که نماند جهان بکس یکیستان چه غمنے پیش تو کنیم بیان تو که دانسته میشوی نادان نیست در عشق تو ز خود خبرم بیت الم ازین جب ندارد در منکه باشم که آن سمن بدن کند از رحم یا د بچو سنے همه تقدیر پا کنیم مگر چه کند کسی بگر دس خمستند گر نباشد فدائے جانا تم بچہ کار آمد این دل و جانم بخت یاری دید گر آید بار رونماید طرب برائے نگار دلیرا جائے در کنارم کن تکیه برسینہ فگارم کن سوختم از فراقت ائے لدار آب بر آتشم زن از دید آ ہردم از عمر می رود بر باد مگر آن دے که بگذر و دریاد دردسر کوئے یار گم شد ایم یار چون باده با چونهم شد ایم دل ندارد سوئے پسند نگاه قطعه تا کجا دارمش به سیب زنگاه بین عاشقان شاہ ہفت اقلیم اند چون معشوق خود کنند نگاه نظر سے برتر و ملت زنگاہ به طفیل د تو می داریم چندگاه از زر و مال بگذشتیم گے کنیم سوئے حرف چند گاہ مندی دل ز فرمان من برفت بدر و کاش بودے اگر دل دیگر فرو خود ندانیم آشنائی را مرد چہ گنا ہے نیم دریا را وآ از که دیگرون امید کنیم جان برفت و خبر نگر د هرا گویم آن دوست است خوانداد تا هم از لان با کنم دلشاد ا دل نهاوم به طعنه انها غبار چون نیاید ز ما شکیب زیار