دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 170

16۔ایکہ ہے تو دلم تپ مردم چون بدروم تپد دل تو نہ ہم آخر اے یار بیوفائی چند کس زا حباب بگسلد پوند منکه از شور عشق مجنونم پسند مردم اثر کن چونم متعلق مذسب نبود چون دلے را به پند بخر شد هر که خود پسند مردمان باشد اے محبت تو صورت یارم نقش کردی به سقف و دیوارم کو رفیقے کہ پر سرا سرارموز سور عاطفت کشد بارم هرگز اینم گمان نبود بسیار که چنین سخت دل شود یکبار چون بنایم که از جمال نگار من که خود زنده ام بدیدان باد اینکه آتش زنی بیجان و تنم تا بچند از رخت شکیب کنم یکزمان پیچ جا قرار نیست بریکے حال روزگار نیست کار ما هست در غم و دردش بیجو دولاب گریه وگردش بود پوشیده را زمین همان پرده برداشتی تو خود زیان گرنه گریم زیبایی چه کنم عشق زد آتش بیجان و تنم از تو پرت مرا ہمبرگ و پے پر ز عشق توام و خم از ھے سوز عشقت زدست برمن برده غافلم از همه ز تو آگاه تا برفتی پیشم سے جانی شب و روزم رود به حیرانی من یجان آمده زاغی ارم محرمے کو کہ پر سد اسرارم