دُرّ مکنون — Page 166
چونکہ زندگی تلخ است ہے یار شرط عقل است جستجوئے یار آفرین خدا بران جانے کہ فدا شد براه جانانے ہر کہ بر دلبرے نظر دارد شورش عشق او بر دارد۔گرینشاید بدوست که بردن شرط عشق است در طلبیدن ہر کرا بیم جان و تن باشد در ره عشق لاف زدن باشد ہمہ کا راز برائے او بکنند با امید رضائے اور کنند هر زمان شربت الم بکشند تلخ بیند لیک د هر کشند ریش و نیش از کسے سینگونید وز کے مرہمے نے جویند بگذرانند روز در یادش شب بدرد فراق و بیدادش ہر کی درد عشق می آید صبر و ہوش و قرار برباید شب نفس نبیت آویزند با مداوان بگریه می خیزند 1 شب سنجواب اندرس سمی جونید دست دلبر بدید با به بند و ز سر صدق سربیا به بند شب نخواب اندریش نمی تونید با مداوان بگوئے او پویند هر زمان در تصویر خد و خال مست از جرعہ ہائے حنفی جمال منزل یار خویش کرده بدلوز خلائق رسیده صد منزل سوز عشق روز وشب جان بکا بہداز الم نیست آگاہ کسے زدور دو نظم