دعوت الامیر — Page 363
۳۶۳ دعوة الامير عجب دارم دلِ آں ناکساں را که رو تابند از خوان محمد ندانم بیچ نفسے در دو عالم که دارد شوکت و شان محمد خدازاں سینه بیزار است صد بار که هست از کینه داران محمد خدا خود سوزد آن کرم دنی را که باشد از عدوان محمد اگر خواہی نجات از مستی نفس ذیل مستان محمد اگر خواہی کہ حق گوید ثنایت بشو از دل ثناخوانِ محمد بیا در هست بربان محمد اگر خواہی دلیلے عاشقش باش محمدم سرے دارم فدائے خاک احمد دلم ہر وقت قربان محمد بگیسوئے رسول اللہ کہ ہستم شار رُوئے تابان محمد در میں رہ گر کشندم در بسو زند نتابم رو ز ایوان محمد دارم بکار دیں نترسم از جہانے رنگ ایمان محمد بسے سهل است از دنیا بریدن بیادِ حسن و احسان محمد فدا شد در رہش ہر ذره من که دیدم حسن پنهان محمدم وگر اُستاد را نامی ندانم که خواندم در دبستان محمد بدیگر دلبرے کارے ندارم که هستم کشته آن محمد مرا آں گوشته چشم بیاید نخواهم جز گلستان محمد دل زارم به پهلویم مجوئید بستیمش بدامان محمد من آن خوش مرغ از مُرغانِ قدیم که دارد جا به بستان محمد تو جان ما منوّر کردی از عشق فدایت جانم اے جان محمد