حضرت نعمت اللہ ولیؒ اور اُن کا اصلی قصیدہ — Page 27
وکر کوہ گلہ باناں در شهر یا خراماں باشند به باد شاہاں سازند خوش مکانه آن عالمان عالم گردند هم پو ظالم ! پس شستہ روئے خود را بر سر مہند عمامہ زینت دهند خود را با شمله و بجبه گو سالہ ہائے سامر باشند درون جامه ہم بنگ ہائے رشوہ ہر قاضٹے چو خشوہ با غمزه و کرشمه گیرند بر علامه ہر مومن ننداری در چنگ قاضی آرمی چوں سگ پٹے شکاری قاضی کند بهانه ہم مفتیان فتوے ، فتوے رہند بے جا انه حکم سے بہانہ ر سازند بیرون در مکتب و مدارس علم سخوم خوانند ہم اعتقاد بے جا بہت بے کرانہ فسق و فجور در کوه را بج شود بہر سوء ما در بدختر خود سازد بے بہانہ در هند، سندھ و مدراس اولاد گورگانی شاہی کنند اما شاہی چو ظالمانہ