اصحاب احمد (جلد 4) — Page 126
۱۲۶ گریه بر می خیزد از دل ضبط افشارد گلو نالہ ہائے نیم کش را زمزمے نامیده ام از دہانِ زخم گویم ماجرائے درد دل پرسش احباب خود را مر ہے نامیده ام من بحال خویش گریم نیک پنداری اگر نابکاری ہائے خود را ماتم نامیده ام اوز فضل حق تعالیٰ در نهایات الوصال ما و مجبوری و مهجوری و صد حزن و ملال دجلہ ہا سرمے زند از دیده خونبار ما جهد از سینه انگار ما مشت خاشا کے چه دارد این سرو برگش کجا کار ما میساز خود اے دلبر برامید فضل بے پایانِ تو در آمدیم ورنه بر فردِ گنه ثبت است خود اقرار ما گردد روا از لطف بے اندازہ ات خود توے دانی کہ کارِ تُست ہم ایں کار ما عاجز ومسکین و نالاں بر درت افتاده ایم فضل خود بسیار کن اے فضل تو بس یار ما نالہ ہا برے کار ما در پریشانی دلدار ما ہمہ حرف پریشاں مے زند طہر حج حج زبان این مطنب مکتار ما راه بار یک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیر اے سعادت رُخ نماؤ اے عنایت دستگیر حضرت محمود احمد مصلح موعود را بس عطا کردی که کردی کارواں سالار ما